Aan de regelgeving rond de werkkostenregeling (wkr) is voor het eerst in de laatste vijf jaar niets veranderd. Toch zijn er ontwikkelingen, zo meldt BDO.
Eerste scheuren in (on)gebruikelijkheidscriterium
Vanaf de introductie van de werkkostenregeling in 2011 is de Belastingdienst allerlei beleid gaan ontwikkelen. Echter, niet altijd met succes. De eerst jurisprudentie komt nu langzaam van de grond, onder meer over het standpunt dat beloningen boven de € 2.400 niet in de vrije ruimte mogen. Wat wij voorspelden, is nu ook gebeurd, aldus BDO. Het door de Belastingdienst verzonnen standpunt dat beloningen van meer dan € 2.400 (in principe) niet in de vrije ruimte van de werkkostenregeling kunnen worden ondergebracht, redt het niet voor de rechter. De Rechtbank Noord-Holland oordeelt – naar de mening van BDO volledig terecht – dat de bewijslast dat iets ongebruikelijk is, bij de Belastingdienst ligt. En dat het feit dat een beloning hoger is dan € 2.400 niet relevant is. De uitspraak van de rechter ging overigens ook nog eens over periodes dat het standpunt van de Belastingdienst niet bekend was, en zeer waarschijnlijk zelfs niet eens bestond. Of de Belastingdienst in hoger beroep gaat, is nog niet bekend.
Zelf betaalde maaltijd belast?
Dat de Belastingdienst nog moeite heeft met de werkkostenregeling merkt BDO bijna dagelijks. ‘Regelmatig worden wij en ook veel werkgevers geconfronteerd met opmerkelijke en onjuiste standpunten. Vaak is een verwijzing naar de parlementaire behandeling (of het eigen handboek) voldoende om de discussie is ons voordeel te beslechten.’ Als voorbeeld noemt het accountants- en adviesbureau de volgende casus. Werknemers leggen elke dag € 2 in een potje. Vervolgens zijn er 1 of 2 werknemers die met dat potje naar de supermarkt lopen en daar boodschappen gaan doen voor de lunch. De werkgever zelf heeft daar financieel noch organisatorisch bemoeienis mee. Toch stelt de Belastingdienst zich op het standpunt dat de forfaitaire waarde van maaltijden bij het loon moet worden geteld, minus de werknemersbijdrage. Gelukkig beschikt de Belastingdienst ook over een vakstudie waarnaar wij verwijzen en wordt de zaak uiteindelijk opgelost. Maar het blijft vervelend, zeker als u zelf ook gaat twijfelen.
Casus: waar mag ik werken?
Een werkgever wil dat een aantal ICT-ers binnen een week nieuwe software gaat ontwikkelen. Daartoe moeten zij intensief samenwerken, liefst in een afgesloten omgeving. Een hutje op de Veluwse hei zou een optie kunnen zijn, maar een inspirerende omgeving als Barcelona ook. De kosten daarvan blijken ontzettend mee te vallen, dus vertrekt het team voor een weekje Barcelona. Uiteraard op kosten van de baas. BDO vindt het op zijn zachtst verdedigbaar dat de kosten gericht zijn vrijgesteld onder de noemer reis- en verblijfkosten. Maar we vermoeden dat de Belastingdienst daar mogelijk anders over denkt, aldus het kantoor.
Klunen en kauwen met de werkkostenregeling
Zoals uit bovenstaande blijkt, is de werkkostenregeling nog lang niet uitgekauwd. Vaak zijn de standpunten van de Belastingdienst erg defensief, soms ook pertinent onjuist.
Bron: BDO
Geef een reactie