De grote weeffout van de werkkostenregeling is dat alles wat werknemers van de werkgever krijgen wordt beschouwd als loon en dus belastbaar is. De gedachte achter de vrije ruimte was juist om de scherpe kantjes van het loonbegrip af te halen en niet elk voordeel voor de werknemer te belasten. Dat zegt Frank Werger, specialist loonbelasting en premieheffingen bij BDO en verbonden aan de Erasmus Universiteit Rotterdam in het FD.
De werkkostenregeling zou de belastingheffing over vergoedingen en andere extraatjes van de werkgever eenvoudiger maken en administratieve lasten verminderen, daar lijkt weinig van terechtgekomen. Volgens de werkkostenregeling (WKR) is alles wat een werkgever aan de werknemer geeft loon. Door onder meer lobby’s komen er steeds meer uitzonderingen op deze regel. En uitzonderingen verkleinen de vrije ruimte voor belastingvrije vergoedingen.
Zaken die werkgevers hun werknemers op het werk verstrekken vormen een van de vele uitzonderingen in de WKR. Er zijn goede redenen om geen belasting te heffen over verstrekkingen op het werk, aldus Frank Werger. Dat het onderscheid tussen werkplek en niet-werkplek problematisch is, illustreert Werger aan de hand van parkeerplaatsen. Dat kan vaak belastingvrij. De vergoeding voor het parkeerabonnement voor wie met zijn eigen auto naar het werk komt, is echter wel loon volgens de Belastingdienst.
Evaluatie WKR
Uit een evaluatie van de WKR in 2018 kwam naar voren dat ook werkgevers grote moeite hebben om zich begrippen als ‘gerichte vrijstellingen’, ‘noodzakelijkheidscriterium’, ‘nihilwaarderingen’, ‘gebruikelijkheidstoets’ en ‘eindheffing’ eigen te maken. De regeling is erg complex voor werkgevers, leerde de evaluatie.
Vrije ruimte
Vóór de introductie van de regeling in 2011, destijds als keuzemogelijkheid, werd gesproken over percentages van rond 4 procent van de loonsom als vrije ruimte, herinnert Werger zich. Bij invoering was daar 1,4 procent van over. De eerste uitzonderingen hadden hun weg gevonden naar de regeling en verkleinden de vrije ruimte. Toen de WKR verplicht werd, in 2015, was de vrije ruimte gekrompen tot 1,2 procent.
‘De vrijstellingen dijen uit’, zegt Werger. Als er voldoende discussie ontstaat, komt er weer een uitzondering bij, zoals dat werkgevers de kosten voor het aanvragen van een verklaring omtrent gedrag (VOG) nu onbelast mogen vergoeden.
De vrije ruimte is ook opgegaan aan zaken die de politiek niet voor ogen had toen ze de WKR invoerde. Werkgevers gebruiken de ruimte soms voor een belastingvrije bonus, meestal aan een enkeling in het bedrijf. Het kabinet scherpte in 2016 de regels aan om dit tegen te gaan. Uit de evaluatie in 2018 werd echter niet duidelijk of dit ook is gelukt.
Thuiswerkvergoeding
Voor 2022 is een vrijstelling van loonbelasting voor thuiswerkvergoedingen aangekondigd. Die vrijstelling mag echter niet samenvallen met de belastingvrije vergoeding voor woon-werkverkeer, merkt Werger op. ‘Wat doe je dan met mensen die thuiswerken maar wel even naar kantoor gaan voor een vergadering?’
Belastinginspecteur
De belastingadviseur heeft geen pasklaar alternatief voor de WKR. Wat hem betreft krijgt de belastinginspecteur de bevoegdheid terug om aan de hand van wat maatschappelijk wordt ervaren als loon te beoordelen wat wordt belast en wat niet.
Bron: FD.nl, Waarom de fiscus een online borrel wel belast en een in de kantine niet
Interessant! Cursus Werkkostenregeling | 14 september | Casper Mons | Postillion Bunnik
Ik ervaar als accountant dat ik zelf de wkr niet begrijp. Ondanks herhaaldelijke studie daarop. Het systeem is niet logisch. Makkelijker is een percentage vrije ruimte waaronder van alles zou mogen vallen zonder beperkingen. Dat maakt alles eenvoudiger.
Het zijn sterke benen die de weelde van de vrijheid kunnen dragen. Een oud spreekwoord. De weelde is de hoogte van de WKR en de vrijheid is het zelf mogen invullen. Die hoogte is altijd te laag want de vrijheid mag geen beperkingen kennen. Da’s pas vrij, toch? Het idee van Karel is een goed begin. De tweede stap is: schaf de WKR af, belast gewoon alles, zonder uitzonderingen, tegen een dan wel wat lager tarief. Wat zou het mooi zijn als de politici die weelde konden verdragen.