Vijlbrief wil nog altijd met vakbonden en werkgevers tot een sociaal akkoord komen over hervormingen van de arbeidsmarkt en de sociale zekerheid. Hij erkent dat zo’n akkoord mogelijk minder besparingen oplevert dan waarmee in het coalitieakkoord rekening is gehouden. In dat geval moet volgens hem ook naar andere manieren worden gekeken om de rekening te dekken. Een hogere belasting op vermogen mag daarbij “geen taboe” zijn.
Belastingverhoging versus bezuinigen
De minister ziet meer in extra inkomsten dan in het schrappen van kabinetsplannen. Als voorbeeld noemt hij de invoering van gratis kinderopvang, een hervorming die volgens hem juist moet doorgaan. Ook wil hij ruimte houden om afspraken met sociale partners financieel te ondersteunen, bijvoorbeeld met maatregelen die de overgang van werk naar werk vergemakkelijken.
Met zijn uitspraken kiest Vijlbrief nadrukkelijk een andere koers dan coalitiepartner VVD, die eerder heeft benadrukt dat de voorgenomen bezuinigingen op de sociale zekerheid moeten worden doorgezet en zich traditioneel verzet tegen hogere lasten op vermogen.
Akkoord moeilijk
De gesprekken over een sociaal akkoord verlopen al maanden moeizaam. De beoogde bezuinigingen raken onder meer de AOW, de WW en de WIA. Na de laatste ministerraad voor het zomerreces volgen in augustus de begrotingsonderhandelingen, waarbij ook de nieuwste ramingen van het Centraal Planbureau worden betrokken.
Voor een meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer zal het kabinet bovendien steun van oppositiepartijen nodig hebben. Daarbij heeft oppositiepartij Pro al laten weten hervormingsplannen alleen te willen steunen als vermogens en winsten zwaarder worden belast én de voorstellen kunnen rekenen op steun van de vakbonden.
Bron: FD
Dat is wel erg makkelijk Hansie. Zo gaan we niet meer met Hansie op vakantie.
Graag wat meer diepgang op dit soort cruciale onderwerpen.
Het wordt hoog tijd dat de overheid niet opnieuw naar hogere belastingen grijpt, maar zelf een fundamentele stap terugdoet. We hebben een grote operatie nodig waarbij overheidstaken kritisch worden beoordeeld, waar mogelijk worden beëindigd en anders aantoonbaar efficiënter en tegen lagere kosten worden uitgevoerd.
Het debat zou niet voortdurend moeten gaan over belastingverhogingen, maar juist over belastingverlaging voor burgers en ondernemers. De overheid gedraagt zich te vaak als rupsje-nooit-genoeg. Het wordt tijd dat die rups verandert in een vlinder die burgers en bedrijven meer ruimte geeft om zelf te ondernemen, te investeren en keuzes te maken.
Voor politici, ambtenaren en journalisten mag het geen taboe zijn dat belastingen omlaag kunnen door een kleinere, doelmatiger en beter georganiseerde overheid. Ook aan de groei van de overheid zijn grenzen.
Een omvangrijke hervormingsoperatie is bovendien niet zonder precedent. In de jaren tachtig koos het kabinet-Lubbers, onder moeilijke economische omstandigheden, eveneens voor ingrijpende hervormingen, sanering van de overheidsfinanciën en beperking van de collectieve lasten. Een vergelijkbare bestuurlijke moed is nu opnieuw nodig.
En ondertussen zijn de inkomsten van de staat niet voldoende om bijvoorbeeld wegen, bruggen, sluizen, kazernes, schoolgebouwen en wat dies meer zij te onderhouden, te zorgen voor adequaat onderwijs, voor voldoende wetshandhavers, voor een veilige en gezonde leefomgeving, laat staan om méér geld in defensie te pompen teneinde ons, indien nodig, te beschermen zodat we onze rijkdom, onze dure huizen al dan niet met zwembad, niet teloor zien gaan door agressie uit het buitenland. Nee, de belastingen moeten kennelijk omlaag opdat we zelf nóg meer kunnen consumeren en oppotten, vermogen kunnen vormen dat we vrij van die vermaledijde erfbelasting aan onze prinsjes en prinsesjes kunnen doorgeven zodat zij nóg rianter kunnen leven dan hun paps en mams. O ja, en de uitkeringen moeten maar omlaag! Mensen moeten er zelf maar voor zorgen dat zij niet werkloos of arbeidsongeschikt raken of, hoe dom, niet gehandicapt raken bij geboorte of door een ongeval of waardoor dan ook. Diepe zucht…