Feuilleton Professional in de knel (1): '... maar toch kies ik nu voor mijn kind.’

Susan zucht: ‘Ja ik begrijp het, maar toch kies ik nu voor mijn kind.’

‘Je kunt je zoontje toch wel naar je ouders brengen? Denk aan je carrière’, klinkt het aan de andere kant van de lijn.

‘Carrière, sinds wanneer hangt dat af van het beschikbaar zijn op het moment dat jij dat wilt? Ik ben je slaaf niet,’ denkt Susan geïrriteerd.

‘Ik zal er nog eens over nadenken en je een appje sturen als ik van gedachten ben veranderd.’

Ze loopt naar de kamer waar haar zoontje ligt te slapen voelt aan zijn voorhoofd. Nog steeds koorts. Als er niet snel verandering in komt moet ze toch maar de huisarts bellen.

Glazen plafond

Ze loopt naar de keuken en schenkt een kop koffie voor zichzelf in. Mensenkinderen wat kan die Els drammen zeg. Alsof ze zelf niet weet dat Dimitri Holding op zijn jaarrekening zit te wachten. Maar haar zoon is toch echt belangrijker dan het werk. Volgens Els ziet ze dat helemaal verkeerd: ‘Die manier van denken en doen van jouw generatie, maakt het glazen plafond alleen maar dikker,’ heeft ze wel eens opgemerkt in een functioneringsgesprek.

Glazen plafond, wat een onzin. Ze heeft er samen met haar vriend voor gekozen om een kind te nemen en die ook samen op te voeden. Dus werken haar vriend en zij ieder 32 uur. Dat Els in haar eentje 60 uur wil werken moet ze zelf weten. Maar zij gaat dat in ieder geval nooit doen en volgens haar komt het de kwaliteit van het werk ook niet ten goede. Ze heeft er genoeg over gelezen en af en toe confronteert ze Els en de andere vennoten daar ook wel eens mee: ‘Weet je dat steeds slechtere beslissingen neemt als je langer dan 8 uur per dag werkt en dat je ook steeds meer fouten maakt? Onderzoek genoeg die dat aantoont.’. Johannes een vennoot die nog maar een paar jaartjes moet keek haar grijnzend aan.

‘Ach al die psychologische flauwekul. In mijn tijd werkten we 80 uur per week en deden we de NIVRA er nog naast. En ik heb nog nooit voor het hekje gestaan.’

Cao

Susan haalt haar handen door haar lange donkere haren. Ze vindt de accountancy een leuk vak omdat je met zoveel klanten te maken hebt en ook de opleiding vindt ze reuze interessant, maar van modern personeelsbeleid hebben haar bazen niet zoveel kaas gegeten. Wat dat betreft heeft Rick haar man het een stuk beter getroffen. Rick, werkzaam als handtherapeut in een groot streekziekenhuis, heeft een cao waarin alles geregeld is. Soms wenste ze dat de accountancybranche ook een cao had, zodat je ergens op kon terugvallen in situaties als vandaag. Maar volgens Rick was die cao ook niet zaligmakend. ‘Jij verdient veel meer dan ik. Als je bazen vinden dat jij goed presteert krijg je er zo 5 of 10 procent loonsverhoging bij. Kom daar maar eens om in het ziekenhuis.’

Dimitri Holding

Ze zette haar kopje op het aanrecht en liep naar de kamer. Groot was het niet, maar ze waren maar wat blij dat ze eindelijk een appartement konden kopen. Zestig vierkante meter. Voldoende voor twee. Rick, handig als hij is, had een extra kamer gemaakt toen ze in verwachting van Hielke was. Als ze straks klaar was met de studie dan verdiende ze genoeg om op zoek te gaan naar een eengezinswoning. Voor nu ging het prima. Ze pakte haar laptop. Nu Hielke sliep, kon ze misschien toch wel even verder gaan met de cijfers van Dimitri Holding.

Dimitri was een leuke vent met een onmogelijke achternaam Vjazemski. ‘Ja, mijn opa was een Rus, maar ik ben hier geboren en getogen. Noem mij maar gewoon Dimitri, die achternaam is alleen interessant voor de officiële instanties.’

Susan probeerde zich voor te stellen hoe vaak Dimitri’s achternaam in een keer goed werd geschreven. Zelf had ze er ook een aantal weken overgedaan voordat ze Vjazemski in een keer goed schreef. Behalve een leuke vent, had Dimitri ook een leuk bedrijf. Of eigenlijk had hij een heleboel leuke bedrijven. Soms tien, soms maar twee en dan weer dertig. De economische klusjesman, zo noemde hij zichzelf. Bedrijven die het moeilijk hadden en waar hij nog heil in zag, kocht hij op en of hij ging er een tijdje in participeren. Als het bedrijf dan weer op eigen benen kon staan, dan verkocht hij zijn aandeel weer.

‘Ik heb afwisseling nodig. Ik zou echt niet tien jaar lang hetzelfde kunnen doen. Natuurlijk kan ik consultant worden, maar ja als ze je advies dan niet opvolgen heb je nog niets te vertellen. Daar kan ik niet tegen.’

Die enorme variatie in bedrijvigheid, leverde altijd wel een hoop werk op voordat Susan weer verder kon. De complianceregels die het kantoor hanteerde waren streng en voor ieder bedrijf moest ze weer een WWFT-check doen. ‘Prima,’ vond Dimitri. ‘Dan voorkom ik ook dat ik met verkeerde mensen in zee ga. Jullie zijn mijn verzekering.’

‘Ja maar jij blijft verantwoordelijk,’ grapte Susan.

Susan bladerde door het elektronische dossier. Tien bedrijven vielen er dit jaar onder Dimitri Holding. Ze checkte of er aan alle formele eisen was voldaan, was de cliënt- en opdrachtacceptatie goed uitgevoerd? Alle vinkjes stonden op groen, dus dat hield in dat de compliance officer ook geen bijzonderheden had gevonden. Omdat Dimitri net zo makkelijk van bedrijf als van jas wisselde was hij een cliënt met een hoog risicoprofiel. Dat hield in dat de compliance officer ook altijd meekeek. Maar ja, die deed het er ook maar bij, dus zo kon het gebeuren dat hij pas op het moment dat de jaarrekening werd uitgebracht zijn goedkeuring gaf. Niet dat hij er met de pet naar gooide, hij nam zijn werk uiterst serieus als het ging om het beoordelen van de integriteit van de klant. Maar de planning zou helemaal in de soep lopen als je op hem moest wachten.

Even geduld

Haar telefoon trilde. Een appje van Rick. ‘Hoe gaat het met Hielke?’ Ze schrok, ze was Hielke helemaal vergeten. Ze snelde naar zijn kamer. ‘Mama, mama,’ brabbelde hij. Ze voelde aan zijn voorhoofd en merkte dat de koorts een stuk lager was. Ze maakte een foto van Hielke en appte ‘Lijkt een stuk beter.’

‘Moet ik nog boodschappen halen voor vanavond?’

‘Doe maar, ik weet niet of Hielke vandaag naar buiten kan.’

Rick beëindigde het gesprek met een smiley.

‘Hé lieverd, was mama je helemaal vergeten?’ Susan voelde zich schuldig dat ze niet eerder aandacht had gegeven aan Hielke. Dat je zo in je werk op kan gaan bleef ze bijzonder vinden. Zelfs op een dag dat je je had voorgenomen andere dingen te doen. ‘Kom dan gaan we eten.’ Ze zette hem in zijn kinderstoel. Morgen zou ze wel weer verder gaan met Dimitri Holding. Els moest maar even geduld hebben…

Jan Wietsma