Marga haalt haar hand door haar haar.
‘Is dat een goed idee, niemand anders erbij? Dan blijven we elkaars enige getuige.’ Met haar stem komt de twijfel mee.
Chantal knikt. ‘Je hebt een punt. Maar we zijn ook nog nooit zo dicht bij een gesprek geweest als nu. We kunnen eindelijk ons verhaal kwijt.’
‘Ik weet het niet. Stel dat hij alles ontkent. Heeft hij nog andere voorwaarden?’
Geheimhoudingsovereenkomst
Chantal leest verder op haar scherm. ‘Hij wil dat we een geheimhoudingsovereenkomst tekenen. Als we toch iets van dit gesprek naar buiten brengen, dan moeten we een boete betalen.’
Marga zucht. ‘Gaan we dat doen? Ik baal ervan. Hij bepaalt nog altijd de regels. Moeten we dat willen?’ Ze klinkt verontwaardigd.
‘Ik snap je bezwaren. Maar wat als we het niet doen? Dan zegt hij: zie je wel, het waren roddels van twee dames die mij mijn succes niet gunnen. Wil je dat?’
‘Nee. Maar ik heb toch weer het idee dat we door hem klem worden gezet. Ik wil met hem kunnen praten zonder enige voorwaarde vooraf.’ Marga klinkt steeds bozer.
‘Als je dat wilt, dan moet je hem opzoeken in de kroeg en hem daar confronteren. Maar ik vrees dat hij dan snel weer vertrokken is. Dit is onze kans. Nu kan hij niet wegvluchten, want als hij dat doet, slaat hij een flater tegenover zijn eigen vertrouwenspersoon.’
Vertrouwenspersoon
Marga denkt na. Het liefst zou ze naast zichzelf en Chantal nog iemand bij het gesprek willen hebben. Iemand die rustig blijft als zij emotioneel wordt, iemand die scherpe vragen kan stellen als ze klemgezet worden.
‘Kunnen we niet aan die vertrouwenspersoon vragen of er toch iemand anders bij mag zijn? Bijvoorbeeld Gijs?’
Chantal schiet in de lach.
‘Ik bedoel het serieus,’ zegt Marga. ‘Gijs kan die geheimhoudingsovereenkomst toch ook tekenen?’
‘Ik begrijp je, en ik zou ook het liefst een derde erbij hebben. Maar ik denk dat dat pas op een later moment kan. Joost wil het klein houden, en als wij het toch groot maken, dan trekt hij zijn verzoek in en staan we met lege handen. Ik wil hem gewoon vertellen wat voor ontzettend vulgaire man hij is, en dan kijken hoe hij reageert. Daarna zien we wel weer verder.’ Chantal beweegt haar handen omhoog.
‘En dan? Wat levert dat verder op? Ik wil gewoon dat het hele kantoor weet wat hij heeft gedaan. En zijn vrouw en zijn kinderen ook,’ zegt Marga.
‘Wij hebben de klacht ingediend bij de vertrouwenspersoon, en dan is een gesprek de volgende stap. We kunnen niet zonder hoor en wederhoor van alles gaan ondernemen. Want daarmee handelen we volgens mij zelf tuchtwaardig. Jij bent nog geen accountant, maar ik wel. Ik gun hem geen succes bij de tuchtrechter.’
‘Ligt dat dan zo gevoelig?’
Samen uit, samen thuis
Chantal kijkt haar aan. ‘Ik denk het wel. Natuurlijk zouden we het kunnen navragen, maar volgens mij doen we er goed aan om eerst dat gesprek met Joost en de vertrouwenspersoon af te wachten.’
‘Laten we dat maar doen. Samen uit, samen thuis, hebben we afgesproken. Al heb ik nu sterk de neiging om een brief naar zijn vrouw te sturen en haar alles te vertellen. Hoe achterbaks de man is voor wie zij zich altijd optut. Dat haar man een barbaar is, en dat ze de kinderen heel ver bij hem vandaan moet houden.’ Marga klinkt fel.
‘Je klinkt behoorlijk wraakzuchtig. Zo ken ik je niet.’ Chantal kijkt bezorgd.
‘Ik herken mezelf ook niet. Maar ik voel nu zoveel woede naar boven komen. Ik wil dat hij ook pijn lijdt om wat hij heeft gedaan.’ Marga barst in tranen uit.
Chantal slaat een arm om haar heen. ‘Ach, lieverd.’ Na een paar minuten wordt het snikken minder. ‘Weet je, Marga, ik herken die gevoelens van actie en wraak. Die heb ik ook gehad. Maar ik heb geleerd dat ik daarmee vooral in mijn eigen voet schiet.’
‘Maar ik heb zoveel therapie gehad, en nu komt dit zomaar naar boven? Waarom kan ik het niet rustig beoordelen, zoals jij?’ Marga snikt.
‘Ik ben niet bij je therapiesessies geweest, maar het is denk ik een heel normale reactie. Je kunt Joost nu confronteren met wat je hebt meegemaakt, en daar komen allerlei emoties bij kijken. Juist daarom is het goed dat we dat gesprek met Joost heel goed voorbereiden. En daar kan Gijs ons denk ik wel bij helpen. Zal ik hem een appje sturen?’
Marga blijft nog even stil. Dan knikt ze. ‘Stuur maar. Dank dat je naar me hebt willen luisteren.’
Oefenen
Een paar dagen later zitten ze samen met Gijs. Hij is verrast dat Joost zo snel een gesprek wil. Samen met Chantal en Marga oefent hij het gesprek: hij stelt vervelende en confronterende vragen en geeft tips over hoe ze het best kunnen reageren.
‘Wanneer hebben jullie de afspraak met hem?’
‘Het voorstel van de vertrouwenspersoon is volgende week,’ zegt Chantal.
‘Ik kan me voorstellen dat dit spannend is.’
‘Wat doen we met die geheimhoudingsovereenkomst?’ wil Marga weten.
‘Ik zou die gewoon tekenen,’ zegt Gijs. ‘Uiteindelijk beschermt het jullie ook. En volgens mij staat het een eventuele tuchtklacht niet in de weg, al zou ik dat laatste voor de zekerheid nog even laten checken.’
Marga knikt, maar Gijs ziet dat ze er niet helemaal bij is. Hij legt zijn pen neer.
‘Mag ik nog iets zeggen? Niet als journalist, gewoon zo.’ Hij wacht tot ze allebei opkijken. ‘Ik heb de afgelopen jaren veel mensen gesproken die te laat hun mond opendeden, of helemaal nooit. Wat jullie volgende week doen, gaat de meesten niet lukken. Wat er ook uitkomt.’
Het blijft even stil.
‘En als ik nu instort tijdens dat gesprek?’ vraagt Marga. ‘Als ik weer ga huilen zoals net?’
‘Dan huil je,’ zegt Gijs. ‘Er zit geen goede en foute manier aan. Joost heeft er belang bij dat jullie geloven dat er een nette versie van hem bestaat. Die versie bestaat niet. Jullie hoeven alleen waar te zijn.’
Chantal kijkt naar Marga, en er trekt iets weg uit haar gezicht, iets gespannens.
‘Dat had ik nodig,’ zegt Marga zacht.
Als Gijs opstapt, wenst hij Chantal en Marga veel succes. In de deuropening draait hij zich nog een keer om. ‘Ik wil weten hoe het ging.’ Dan is hij weg.
Jan Wietsma
Hier lees je de eerdere afleveringen van seizoen 4 van dit feuilleton.
Geef een reactie