Het Openbaar Ministerie eist zes maanden gevangenisstraf tegen voormalig advocaat en fiscalist Robert Moszkowicz (67) voor belastingfraude. Justitie verdenkt Moszkowicz ervan dat hij van 2010 tot 2014 valse aangiftes omzetbelasting heeft ingediend. De boekhouder treft geen blaam, aldus het OM.
Chaos in administratie
Toen de fiscus de belastingaangifte van Robert Moszkowicz over de jaren 2010-2013 controleerde, stuitte het op vreemde aangiftes omzetbelasting. Het leidde in november 2016 tot aanhoudingen van de voormalige advocaat en doorzoekingen door de Fiod. Door een ondeugdelijke administratie zou de fiscus 100.000 euro zijn misgelopen, stelde het OM woensdag in de zaak tegen Moszkowicz. Uit het dossier blijkt volgens de officier van justitie dat Moszkowicz al jaren geen jaarrekeningen meer indiende en dat zijn aangiftes omzetbelasting waren gebaseerd op schattingen, die hij telefonisch doorgaf aan zijn voormalige boekhouder.
Boekhouder gaat vrijuit
Dat de accountant van de voormalig juridisch adviseur desondanks vrijuit gaat komt omdat hij volgens het OM met de rug tegen de muur stond. Hij werd volgens justitie door Moszkowicz onder druk gezet om de aangiftes omzetbelasting voor een luttel bedrag van 17,50 euro per stuk in te dienen. De officier van justitie neemt het Moszkowicz kwalijk dat hij anderen voor het vuile werk heeft laten opdraaien. Zo verklaarde hij tijdens verhoren dat niet hij maar zijn partner verantwoordelijk was voor de belastingaangifte. Zijn eenmanszaak stond vanwege een vorig faillissement op haar naam. ‘Moszkowicz heeft haar als willoos werktuig de valse aangifte laten plegen,’ stelde de officier van justitie.
Way of life
De officier ziet niets in een voorwaardelijke straf of taakstraf voor Moszkowicz, omdat het volgens de officier gaat om een ‘way of life’: ‘Het OM ziet geen verbetering en verwacht deze ook niet’. Robert Moszkowicz raakte al diverse malen in opspraak en werd in 2006 van het tableau geschrapt wegens onbehoorlijke praktijkvoering, waardoor hij de titel advocaat niet meer mocht voeren. Hij ging daarna verder als juridisch adviseur.
Vreemd lijkt het dat de “boekhouder/accountant” van R.M. vrijuit gaat is vreemd. Hij had immers kunnen weigeren om verder mee te werken. Wij praten wel over een periode van drie jaar. Toegegeven, R.M. had in die tijd misschien nog “enig gezag”, maar het blijft vreemd dat een accountant niet door heeft, dat hij wordt misbruikt. Strafrechtelijk is hem misschien het mede-daderschap niet aan te rekenen, maar professioneel heeft hij wel gefaald.
Wie met de familie M. in zee, weet dat ze strafrechterlijk gepokt en gemazeld zijn, een gewaarschuwd mens telt voor twee.
De/een hamvraag is (soms) wat is het verschil tussen een boekhouder en een crimineel? Als daar al verschil tussen zou zijn dan komt dat omdat de crimineel aan zijn activiteiten zoveel, dus genoeg, heeft overgehouden om voornoemde Mr. M. in te huren en dus met een veroordeling van een beperkt aantal zaterdagen koffie schenken in het bejaardenhuis wegkomt terwijl een goeie boekhouder minstens 30 jaar “gezeten” heeft. Maar nu, alle gekheid op een stokje, terug naar de werkelijkheid: dat het OM de boekhouder in bescherming neemt moge als een uiting van socialisering van ons Recht worden opgevat, het deugt niet. Of je met de rug tegen de muur staat of met je neus: de verantwoordelijkheid blijft. Een OM ten spijt. Of zou het kunnen zijn dat….. (complottheoriën zijn- dankzij de Corona- even in nu) de boekhouder een advocaat had, b.v. Mr. M., voornoemd, die hem verdedigde waardoor de Officiëre vJ, na in snikken te zijn uitgebarsten, zijn cliënt, als weerloos slachtoffer, heeft vrijgepleit? Dat leidt tot de vraag: Hoe recht is recht nog in de beleving van (standaard) burger?
L.S., binnen mijn jarenlange praktijk van mijn belastingadvieskantoor is de beleving van de (standaard) burger van het recht nog altijd als recht mede in de zin van rechtvaardig aanwezig. Het realisme bij de burger ervaart deze vooral in het bestaan van opspoor- en beoordelingsorganen in geval van mogelijke schending van het recht.
L.S. binnen mijn jarenlange praktijk van mijn belastingadvieskantoor acht de (standaard) burger het recht nog altijd als recht. Realisme ervaart / neemt de burger waar het bestaan van handelen in strijd met de wet zoals deze naar voren komt bij organen qua opsporing en rechtspraak.
L.S., de burger gaat naar mijn ervaring als belastingadviseur ervan uit, dat het recht nog altijd moet worden beleefd als in lijn met het recht. Tegelijkertijd erkent de burger het bestaan van het spanningsveld met de praktijk van het recht zoals deze laatste in concreto naar voren komt bij onder meer de (instituties van de) rechtspraak.