Uit het artikel van het FD en de daarin aangedragen stukken blijkt dat de fiscus €6,6 mln heeft moeten afschrijven op een openstaande schuld van €11,7 mln. Ook leveranciers leveren in: zij kunnen naar verwachting tot tachtig procent van hun vorderingen afschrijven. Daarmee wordt een aanzienlijk deel van de financiële schade buiten de onderneming zelf gelegd.
Dividend en schulden
Opvallend is dat Lucardi in 2023 nog een dividend van €5,87 mln uitkeerde, terwijl er al een substantiële belastingschuld openstond. Dat dividend werd gebruikt om een minderheidsaandeelhouder uit te kopen. Formeel is dat toegestaan, omdat het geld afkomstig was uit de agioreserve. Maar materieel verslechterde daarmee de verhaalspositie van schuldeisers, waaronder de Belastingdienst.
Achteraf bezien blijkt de inschatting dat de onderneming haar verplichtingen kon blijven voldoen te optimistisch. De combinatie van oplopende kosten, terughoudende consumentenbestedingen en een hoge schuldenlast bleek alsnog fataal.
Private equity zonder succesverhaal
Lucardi is sinds 2018 grotendeels in handen van private-equitypartij Mentha Capital. De ambitie was om de keten verder uit te bouwen, maar een overtuigend succes bleef uit. Over de totale investering en verliezen doet Mentha geen uitspraken.
In dit geval leidde private equity niet tot de wellicht gehoopte waardecreatie. Er werd extra kapitaal ingebracht (€4,5 mln) om de onderneming via een Whoa-procedure overeind te houden. Zonder dat ingrijpen was een faillissement waarschijnlijk onvermijdelijk geweest.
Whoa als reddingsboei
De Wet homologatie onderhands akkoord (Whoa) is bedoeld om levensvatbare ondernemingen te redden door schulden te herstructureren. In de praktijk betekent dit vaak dat schuldeisers een deel van hun vorderingen moeten prijsgeven om een faillissement te voorkomen.
Volgens betrokkenen zou een faillissement voor alle partijen slechter hebben uitgepakt. Toch roept de uitkomst vragen op. Met name omdat schuldeisers zoals de Belastingdienst een aanzienlijk bedrag hebben moeten afschrijven, terwijl eerder nog middelen aan de onderneming zijn onttrokken. De Whoa is een mogelijkheid om faillissementen te voorkomen, maar de zaak-Lucardi maakt duidelijk dat de manier waarop die redding tot stand komt, minstens zo relevant is als de redding zelf.
Bron: FD
Op kosten van de belastingbetaler (lees=ons) en de leveranciers stunten. De gewone juwelier hoeft dit zo niet te proberen.
Kleine bedrijven met een veel lagere belastingschuld die draaien ze wel de nek om. Maar zulke draaien gewoon weer verder en wij maar betalen.
Onbegrijpelijk 🥲