En daarna nog heel veel tijd kwijt zijn aan het op orde brengen van het samensteldossier voordat er uiteindelijk een jaarrekening de deur uitgaat.’
Jeroen schiet in de lach. ‘Dat denk ik ook zo vaak. Misschien zitten we nu op het maximaal mogelijke qua het juist interpreteren van facturen en boekingen met behulp van software. Volgens mij doet de software ook niets meer met de suggesties die we geven voor betere boekingen. Soms heb ik zelfs het idee dat bepaalde boekingen die in het verleden goed gingen, nu in een keer weer fout gaan.’
Marga geniet ervan dat Jeroen zo open is. Of hij dat privé ook is weet ze niet, maar op het werk neemt hij geen blad voor de mond en dat maakt het werken met Jeroen plezierig. Ze bestudeert het gezicht van Jeroen. ‘Laat jij nu ook een baardje staan?’ zegt ze plagerig.
‘Nou, het is een probeersel, mijn vriendin wilde wel eens weten, hoe ik er uit zou zien met baard.’
‘Heb je ook een tattoo?’ vraagt Marga.
‘Wat is dat nu voor een vraag?’ Jeroen reageert enigszins verbaasd?
‘Nou ik denk er wel eens over om een tattoo te nemen. Maar ik weet niet of je dan nog accountant kunt worden.’
‘Wat is er met jou aan de hand? Normaal deel je nooit dit soort zaken met mij.’
Marga voelt een kleine golf van trots opkomen. Ze is nu een aantal weken in therapie en de oefeningen die ze moet doen lijken nu hun eerste vruchten af te werpen. Ze voelt zich vrijer en vanmorgen in bed had ze nagedacht over de vraag of ze een tattoo zou nemen. Of eigenlijk wat voor tattoo ze zou nemen en waar ze die dan zou laten plaatsen. Daarna realiseerde ze zich dat ze eigenlijk geen accountants kent die een tattoo hebben. Bij haar vorige werkgever werd het in ieder geval niet gewaardeerd als je een tattoo hebt. En nu nam ze Jeroen zomaar mee in haar tattoo-perikelen.
‘Laat maar zitten. Ik flapte er zomaar wat uit. Laten we terug gaan naar de vraag die ons meer bezighoudt. Komt er een moment dat de software ons administratieve en samenstelwerk over gaat nemen?’
‘Zou dat dan niet allang gebeurd moeten zijn? Het is inmiddels al bijna vijftien jaar geleden dat softwarebedrijven met scan en herken startten. In het begin leek het heel snel te gaan, maar ik zie nu nog steeds veel misgaan. Dus ik ben niet overtuigd.’
Marga kijkt uit het raam en denkt na. Tegen het decor van een blauwe hemel ziet ze een paar vogels vliegen. Dan richt ze haar ogen weer op Jeroen.
‘Ze zeggen dat AI toch wel voor de nodige veranderingen gaat zorgen. Laatst las ik iets over ChatGTP en daaruit begreep ik dat die toch wel behoorlijk slim is. Misschien moeten we ChatGTP eens vragen om een jaarrekening te maken.’
‘Nou, ik sprak laatst een vriend en die had ook wat vragen aan ChatGTP gesteld en die antwoorden klopten volgens hem van geen kant. Dus zo slim is ChatGTP ook weer niet.’
‘Die verhalen heb ik ook gehoord. Maar ik heb ook wel gelezen dat ChatGTP het heel vaak wel goed heeft. Maar dat is dan wel afhankelijk van de versie die je gebruikt, begreep ik.’
Een programma dat nooit meer een foute boeking zou maken en een samensteldossier automatisch zou vullen. Dat leek Marga wel wat. Zo zou ze tijd overhouden voor werk dat meer uitdaging geeft. Meer gesprekken met klanten bijvoorbeeld, of meer adviseren. Binnenkort maar eens aan Carla vragen of ze eens met ChatGTP mag experimenteren.
Ze verbetert nog een aantal boekingen in de administratie van de klant, geeft suggesties aan de software om het de volgende keer automatisch beter te doen en klapt haar laptop dicht.
Eenmaal buiten stapt ze op haar fiets en rijdt weg van kantoor richting huis. Ze voelt de warme zwoele wind langs haar gezicht, een wind die haar haren doet wapperen. Een ijsje daar heeft ze zin in. Ze slaat linksaf het steegje naar de ijssalon in. Als ze haar fiets parkeert en op slot doet ziet ze dat ze niet de enige is die zin heeft in een ijsje.
Eenmaal in de rij, ziet ze in haar ooghoeken Joost lopen. Ze trilt en wil uit de rij stappen, terug naar haar fiets. Dan verplicht ze zichzelf te denken aan de adviezen van Carolien. ‘Je bent gespannen en dat is logisch. Dwing jezelf de adem in te halen door je neus en buik en blaas dan rustig je adem weer uit door je mond. Doe dat net zo lang totdat je weer controle hebt.’
Na een paar minuten merkt Marga dat ze weer controle krijgt over haar gedachten. Gelukkig is ze nu ook snel aan de beurt. ‘Een hoorn met Kiwi, Aardbei en Mango.’ Ze pakt haar telefoon en betaalt.
‘Alstublieft, geniet ervan.’
Als Marga wegloopt ziet ze Joost nog in de rij staan. Ze versnelt haar pas. Een paar minuten later zit ze op een bankje aan de gracht. Vanaf hier kan ze alles goed in de gaten houden. Komt Joost van links dan kan ze hem ontwijken door naar rechts te lopen en komt hij van rechts dan kan ze ook via de linkerkant haar fiets bereiken.
Een kwartier later heeft ze haar ijsje op. Gelukkig kwam Joost niet opdagen.
Jan Wietsma
Eerdere afleveringen:
Geef een reactie