Hemmes begon zijn carrière als stagiair bij Ernst & Young in Leiden. “Meteen daarna mocht ik blijven, terwijl ik nog een jaar moest studeren en een scriptie te schrijven had. Ik heb daar een jaar lang niks aan gedaan, omdat ik het vak echt magisch vond, totdat een partner zei dat ik er binnen een half jaar uit zou vliegen als ik die studie niet af zou maken”, zegt Hemmes in het Leidsch Dagblad.
Vrijwilligerswerk onderdeel bedrijfsfilosofie
Drie collega’s wilden voor zichzelf beginnen en vroegen Hemmes of hij meedeed. “Van jongste bediende werd ik partner. Alle oorspronkelijke partners zijn we onderweg kwijtgeraakt – met mij als laatste – en er zijn wat andere wisselingen geweest, maar het kantoor staat.” Om het bedrijf op de kaart te zetten, werden de vier actief als vrijwillig bestuurder in allerlei organisaties, inclusief financiële steun. “Het is onderdeel van de bedrijfsfilosofie geworden. Iemand die de boekhouding bij de Voedselbank in Scheveningen doet, krijgt daar van ons de tijd voor. Wij betalen het salaris voor die paar uur. Dat past ons, zorgt ervoor dat je mensen zien dat de wereld groter is dan HBK. Dat je een verschil kan maken. Die loyaliteit naar de samenleving straalt af op het personeel.”
‘Wat doe ik hier?’
En in 2012, nog geen veertig, werd hij door ondernemersvereniging BV Leiden uitgeroepen tot ‘machtigste Leidenaar’ met een groot netwerk en talloze bestuursfuncties. “Toen was ik echt een pikkie”, zegt hij in een afscheidsinterview op de website van HBK. “Heel ongemakkelijk. Ik weet nog toen ik bij de uitreiking op de kansel werd geroepen in de Lakenhal, dat mijn eerste zin was: ‘Dames en heren, voor wie mij niet kent, ik ben Thijs Hemmes.’ Want ik dacht, wat doe ik hier?”
Klaar met meer belasting betalen
Per 1 januari is hij nogal verrassend gestopt met werken. “Er is meer in het leven dan keihard werken.” Dat besef kwam door de ziekte van zijn inmiddels herstelde vrouw, maar Hemmes is naar eigen zeggen ook “echt wel klaar met nog meer belasting te betalen”. “Van werken word je rijker, maar uiteindelijk heeft alleen de staat daar wat aan; niet eens je kinderen als je het niet goed plant. Ik heb geen zin om nog meer in die ruif te douwen. Ik kan een boterham kopen, heb een huis, een fiets en een auto onder mijn kont, dus wat heb ik aan nog meer geld?”
Hij wil meer tijd aan zijn gezin besteden. “Financieel ging het ons voor de wind, dus de kinderen zijn niets tekortgekomen, maar qua aandacht hadden ze niks. Ik heb nooit aan de zijlijn gestaan als mijn zoons moesten hockeyen. Ik had geen tijd of geen zin. Dat is niet helemaal zoals het moet, maar het gevolg van ondernemer zijn. Dat wordt wel eens vergeten.”
Groen rechts
Hij noemt zichzelf ‘groen rechts’. “Ik ben buitengewoon sociaal, maar wel met verstand, niet met wensdenken. Dat kan ik niet. Ik ben van de feitjes in plaats van de emoties. Mensen die het moeilijk hebben, moet je helpen. Tot het gaatje. Dat is langzaam aan het opdrogen. Mensen die vroeger jaren konden rekenen op een uitkering, waarmee ze serieus mee konden draaien in de maatschappij, kunnen dat niet meer. Die moeten de eindjes aan elkaar knopen. Ik vind dat afschuwelijk.”
Die sociale instelling komt ook tot uiting in de vele nevenfuncties die Hemmes had, zoals bij hospice Issoria. “Met de Slag om Leiden, een jaarlijkse benefietkennisquiz met deelname van Leidse bedrijven en instellingen, halen we meer dan een halve ton op voor Issoria. Dat is echt nodig, anders redden ze het niet.” Ook over zijn inmiddels uitgespeelde rol in het bestuur van de 3 October Vereeniging is Hemmes uitgesproken: “We bestonden 125 jaar en er waren heel wat centjes beschikbaar. Ik wilde dat geld laten rollen, de vereniging wilde het op de bank zetten. Nou is het best verstandig om buffers te hebben, maar gemeenschapsgeld hoort thuis in de stad en niet op een bank.”
Koekje bij de koffie
Het persoonlijke aspect heeft voor Hemmes altijd een belangrijke rol gespeeld. “We hebben altijd gezocht naar een echte relatie met de klant. Je moet weten hoe het met zijn of haar vader en moeder is. Privéomstandigheden hebben altijd invloed op de prestaties van een bedrijf. Wij zitten dicht op de huid van de klant, ook omdat het ons vak zoveel leuker maakt. Je bent niet alleen met een Excel bezig, maar je kijkt hoe je je klant vrijer en rijker kan maken. We helpen verder dan wat er gevraagd wordt. Zie het als een koekje bij de koffie. Dat is altijd lekkerder.”
Sukkel
Hemmes maakt de rol van de fiscalist duidelijk aan de hand van een zzp’er die vijftig keer een lunchinterview doet. “Aan het eind van het jaar ga je naar je boekhouder en je zegt: doe verslag van wat ik heb gedaan. Dan komt er iets feilloos uit. Maar een fiscalist kijkt verder en zal zeggen: je hebt vijftig keer geluncht en ik heb geen bonnetje gezien. Met andere woorden: je hebt de staat voor duizend euro vooruitgeholpen en jezelf niet. Dan ben je een sukkel.”
Nu is de agenda leeg en dat is voor Hemmes (voorlopig) prima. “Ik vind het ook heerlijk dat er een soort vacuüm op me afkomt, waarin ik ga bedenken wat ik leuk vind.” Hij blijft wel als adviseur betrokken bij HBK en als geboren en getogen Leidenaar blijft hij de sleutelstad trouw: “Ik vind Venetië ook wel aardig, maar Leiden is mooier.”
Bronnen: Leidsch Dagblad en hbk.nl
Mooi verhaal van oud EY collega Thijs Hemmes.