Even later komen er een man en een vrouw naar hen toe lopen. De vrouw steekt haar hand uit. ‘Hallo, ik ben Gerda. Gaan jullie met mij mee?’ Ze lopen naar de lift. Marga ziet dat de buikomvang van Joost behoorlijk is gegroeid. Ze voelt een lichte walging opkomen. Een paar minuten later stappen ze een kamer binnen met in het midden een grote tafel en daaromheen een aantal luxe stoelen. Marga schrikt. Willen ze hen hiermee al bij voorbaat imponeren? Dan roept ze zichzelf tot de orde. Ze loopt naar een stoel, haalt diep adem en gaat zitten. Chantal gaat tegenover haar zitten. Dat hebben ze zo afgesproken: zo moet Joost zijn aandacht verdelen als hij aan het woord is. Ze hoort Joost brommen, waarna hij besluit twee stoelen bij Chantal vandaan te gaan zitten. Gerda pakt een stoel bij de ronding aan het einde van de tafel.
Formaliteiten
‘Voordat we beginnen, wil ik eerst wat formaliteiten regelen, zoals we in de mailwisseling hebben afgesproken.’ Ze overhandigt iedereen een geheimhoudingsovereenkomst. ‘Als jullie die willen tekenen en aan elkaar willen doorgeven, dan hebben jullie straks allemaal een door ieder ondertekend exemplaar.’
Marga pakt haar pen en loopt de overeenkomst nog snel even door. Even is ze bang dat Joost op het laatste moment nog iets heeft aangepast. Maar als ze Chantal ziet tekenen, doet zij het ook. Als iedereen heeft getekend, herneemt Gerda het woord. ‘We spreken af dat we elkaar laten uitpraten. Natuurlijk zullen er emoties opspelen, maar laten we proberen niet te gaan schelden of dreigen.’
Marga knikt en hoort Joost mompelen dat hij akkoord is. Chantal hummt.
‘Marga, zou jij als eerste willen vertellen op welke manier Joost jou onheus heeft bejegend?’ vraagt Gerda.
Marga schuift heen en weer op haar stoel. Naar wie moet ze nu kijken, wat hadden ze ook alweer afgesproken? Ze besluit Gerda aan te kijken.
‘Een aantal jaren geleden hadden we een personeelsbijeenkomst, en toen die was afgelopen en ik mijn jas pakte, kwam Joost…’ Ze begint te stamelen. Hoe gaat ze dit zeggen? ‘Toen kwam Joost, en die…’ Ze voelt zich warm worden. ‘Joost stak zijn tong in mijn mond.’ Ze zucht. Zo, dat is eruit. Ze kijkt Joost aan en ziet hem een handgebaar maken, alsof het allemaal onzin is.
Personeelsfeest
‘Mag ik een vraag stellen?’ Joost kijkt Gerda aan.
‘Dat mag.’
‘Op welk personeelsfeest is dat geweest, volgens jou?’ Joost duwt zijn bovenlichaam iets over de tafel en kijkt Marga strak aan.
‘Op het laatste personeelsfeest voor corona,’ zegt Marga, en ze besluit Joost net zo strak aan te kijken.
‘Ik kan mij daar niets van herinneren. Het zal vast per ongeluk zijn gegaan. Het was toen volgens mij heel gewoon dat we elkaar als collega’s een welkomst of afscheidskus op de wang gaven. Drie keer: links, rechts, links. Na corona is alles anders geworden, we geven elkaar nu zelfs nauwelijks nog een hand.’ Joost klinkt zelfverzekerd.
Marga moet diep nadenken. Gaf ze haar collega’s inderdaad een kus op de wang, en zelfs drie keer?
‘Dat weet ik niet meer.’ Ze ziet Joost glimlachen. Wat zou hij nu denken? Kon ze maar even in zijn hoofd kruipen voordat ze antwoord geeft.
‘Hoe weet je dan zo zeker dat jouw herinnering nog intact is? Misschien is mijn tong iets te ver weggegleden en heb ik je lippen geraakt. Daarvoor bied ik dan mijn excuses aan.’ Joost klinkt kalm.
Ze is verbijsterd. Ze hebben veel vragen geoefend, met Gijs erbij, maar dat Joost haar eigen herinnering in twijfel zou trekken, daar had ze geen rekening mee gehouden. Ze had zich voorbereid op ontkennen, schelden, boosheid. Maar dit? Marga blijft stil en voelt tranen opkomen. Kennelijk valt dat Gerda op.
‘Zullen we eerst naar het verhaal van Chantal luisteren?’ vraagt ze.
Marga beweegt haar hoofd, wat Gerda als een ja opvat.
Chantal draait haar stoel naar Joost toe en priemt met haar vinger zijn kant op. ‘Jij kon niet met je handen van mijn billen afblijven. Iedere keer als ik langs je liep, raakte je ze aan. Ja, subtiel, alsof het per ongeluk ging, en dat dacht ik in het begin ook. Maar later begon het mij op te vallen dat je, iedere keer als je mij tegenkwam, zo dicht mogelijk langs mij probeerde te lopen. En als je achter mij liep, gleed je hand in het voorbijgaan steeds even langs mijn billen. Daar ben ik nog altijd heel boos over.’ Ze klinkt verwijtend.
Marga ziet aan het gezicht van Gerda dat ze schrikt. Heel even maar, maar toch.
‘Hoe lang ben je al bij ons weg?’ vraagt Joost.
‘Al zeven jaar,’ zegt Chantal.
‘Juist. En nu kom je met dit verhaal op de proppen. Het lijkt mij allemaal erg overdreven, en ik denk dat je het jezelf hebt ingebeeld. Maar weet dit wel: ik vind jou helemaal geen aantrekkelijke vrouw, dus het lijkt mij sterk dat ik zoiets keer op keer zou hebben gedaan.’ Joost kijkt Chantal indringend aan, maar die geeft geen krimp.
‘Voor een klacht over seksuele intimidatie geldt een lange termijn, dus die mag ook na zeven jaar nog. Slachtoffers hebben vaak veel tijd nodig voordat ze naar buiten durven te komen. Dus met dat argument kan ik niets. En dat je mij niet aantrekkelijk vindt, komt op mij over als een gelegenheidsargument.’ Chantal klinkt nu rustig.
‘Wie zijn je getuigen?’
‘Wie zijn je getuigen?’ zegt Joost. ‘Als het zo vaak is voorgekomen als jij zegt, dan zullen er vast wel mensen zijn die het hebben gezien. Ik kan je alvast vertellen dat ik mijn mede-vennoten heb gevraagd of hun ooit iets is opgevallen aan mijn gedrag. Daarbij kwam van alles op tafel, maar er is niemand, maar dan ook niemand, die ook maar een toespeling maakte op seksueel intimiderend gedrag.’ Joost verheft zijn stem.
Marga ziet dat Gerda haar wenkbrauwen fronst. Wat zou zij nu denken?
‘En dan nog iets,’ zegt Joost. ‘Jullie hebben net een geheimhoudingsovereenkomst getekend. Maar wat jullie niet hebben verteld, is dat jullie tijdens een bijeenkomst, met een aantal mensen erbij, over mij hebben gesproken. Over de beschuldigingen die jullie aan mijn adres wilden richten. Vraag dat maar eens aan Pascal.’ Hij laat de naam even hangen. ‘Ik ga er nu geen zaak van maken. Maar als ik ooit nog iets hoor over deze beschuldigingen, dan weet ik jullie te vinden.’ Joost kijkt naar Gerda. ‘Wat mij betreft is deze bijeenkomst voorbij. Je hebt het nu zelf gehoord. Het is allemaal fantasie. Gelukkig dat ik mij goed heb voorbereid.’ Joost staat op en steekt zijn hand uit naar Marga. Die weigert. ‘Dan niet.’ Hij opent de deur en loopt de gang op.
Jan Wietsma
Hier lees je de eerdere afleveringen van seizoen 4 van dit feuilleton.
Geef een reactie