Feuilleton | Het onderzoek (1): contract

Jan Wietsma begint vandaag op Accountancy Vanmorgen aan een nieuw seizoen van zijn feuilleton.

Een mooie klus. Gijs plukt een grijze haar uit zijn baard terwijl hij in de spiegel kijkt. Hij is best wel trots op zijn baard. Laten staan, nadat zijn partner hem verlaten had. Of heeft hij haar verlaten? Nou ja, ze waren het er samen over eens dat zo doorgaan geen zin meer had. Je wilt tenslotte niet als broer of zus samenleven. Dus hadden ze de samenwoonrelatie in goede harmonie beëindigd. Ook beter voor hun zoon Jamie, die was toen vier. Veel herinneringen aan vader en moeder die samenwonen zijn er dan niet. Inmiddels is Jamie zes en om de twee weken is hij een weekend bij hem. Voor Gijs is dat ook lang genoeg, want als Jamie er is dan staat Gijs’ sociale leven onder druk. Geen bezoekjes aan de bioscoop of het theater, of even wat drinken met vrienden en vriendinnen. Niet dat hij het vervelend vindt als Jamie komt. Nee, Gijs geniet echt wel van hem. Maar er zijn nog zoveel andere dingen in het leven die ook belangrijk zijn waar hij ook tijd aan wil besteden. Dus als Jamie komt, dan moet hij vaak toch nog wat plooien.

Gijs spuit wat deodorant onder zijn oksels en loopt naar de keuken. Hij pakt een mok van het rek, zet deze onder de tuit van zijn espressoapparaat en drukt op het scherm. Vrijwel direct klinkt er een licht brommend geluid. De mok vult zich met een donkerbruine straal. Als de tuit uitgedruppeld is pakt Gijs zijn mok en loopt hij naar de tafel in de woonkeuken. Zijn stamtafel. Hier houdt hij zijn interviews. Luistert hij naar mensen die gemene zaken met hem willen delen. Het is de tafel waaraan hij zijn artikelen voor diverse media en platforms schrijft en waar hij podcasts in elkaar sleutelt. Een tafel waaraan hij een biertje drinkt met vrienden en flirt als hij er een teveel op heeft.

Gijs opent zijn laptop en scrollt door zijn mailbox. Als hij de mail vindt die hij zoekt, opent hij deze en download het bestand. Het contract. Een contract waarmee hij een van zijn ambities waar kan maken. “Wat heeft Nederland aan zijn accountant?”, dat is het onderzoek waarvoor hij gevraagd is. Een bekend financieel platform heeft hem enkele weken geleden benaderd of hij in een dergelijk onderzoeksitem iets zag. “Past het bij hem?  Hoe goed is hij ingevoerd in de accountancy? Hoeveel tijd heeft hij? Nee het ging er niet om, om de accountancysector af te branden. We bedrijven geen riooljournalistiek. Feiten, daar gaat hem om. En Nederland heeft er recht op om te weten wat zij nu aan een accountant hebben.”

“Hoe zijn jullie bij mij uitgekomen”, wilde Gijs weten.

“Je hebt al een prachtige podcastserie gemaakt over de praktijk van advocaten die actief zijn in het ondernemingsrecht. Daar waren we van onder de indruk,” zei hoofdredacteur Marieke van het onderzoeksplatform “Hoe stroomt het geld in Nederland?”

Joop vulde aan: “Ja, en je hebt ook een paar uitstekende boeken geschreven over kredietverstrekking aan ondernemers.”

Gijs had zijn handen opgeheven. “Dat is mij te veel eer. Ik deed gewoon mijn werk. En van accountants weet ik ook niet alles. Zo goed ben ik nu ook weer niet ingevoerd.”

“Wij willen juist ook iemand hebben die enige distantie tot de sector heeft, maar die tegelijkertijd ook wel weet wat begrippen als compliance, toezicht, aandeelhoudersbelangen en professionele dienstverlening inhouden. Daarom ben jij volgens ons de meest geschikte persoon om dit te doen,” sprak Marieke. Gijs wist niet of hij zich nu gevleid moest voelen of niet.  “En natuurlijk betalen we je ervoor,” had Joop aangevuld.

“Laat me er een weekje over nadenken”

De nacht erop kon Gijs nauwelijks slapen. Dat ze hem benaderd hebben. Welke credits heeft hij nu verdiend als het gaat om onderzoeksjournalistiek. Die podcastserie was gesponsord door een uitgever die er vooral belang bij had dat er zoveel mogelijk boeken en abonnementen werden verkocht. Natuurlijk had hij wel bedongen dat hij in de gesprekken alles mocht vragen en dat hij zelf ook mocht bepalen welke gasten zouden aanschuiven en wat de onderwerpen zouden zijn. Maar er zat toch een sausje van de uitgever over die om de tien minuten even inbrak op de podcast met een reclameboodschap. “Neem nu een abonnement op… .” “Wilt u meer werk doen in minder tijd, kijk dan eens naar onze oplossing… .” Hoe meer hij over de opdracht nadacht, hoe meer adrenaline hij door zijn lijf voelde stromen. Wie weet zou dit een doorbraak voor hem kunnen zijn, zou hij bij Op1 mogen aanschuiven. Hij ging de uitdaging aan. Toen hij de volgende ochtend opstond, klonk er een stemmetje. “Even met je beide voeten op de grond Gijs. Dat platform waarvoor je schrijft heeft geen miljoenen volgers. Het is een niche. Dus groot en belangrijk zul je er niet mee worden.”  Wat was zijn motivatie om die opdracht aan te nemen? Spanning en sensatie? Als hij zijn vrienden mocht geloven was er geen branche zo saai als de accountancy. Toch was er iets wat hem prikkelde. Hij was gewoon nieuwsgierig naar het functioneren van een branche die – zo vindt de branche zelf – niet gemist kon worden. Sterker nog: als burger van Nederland kan hij niet zonder degenen die de branche vertegenwoordigen. Trekt de branche daarmee een grote broek aan, of is het echt waar wat ze beweren? Later in de middag had hij een mailtje naar Marieke en Joop gestuurd.

Ik doe het.

In afwachting van jullie condities en contract.