Als die alles ontkent en hij toch publiceert, ontstaat er gedoe, misschien zelfs ophef. Maar of Chantal daar uiteindelijk mee geholpen is? Dat betwijfelt hij.
Hij denkt aan een alternatief. Iets wat niet alleen Chantal draagt, maar waar meerdere stemmen samenkomen. Een ronde-tafelgesprek, waarin mensen hun ervaringen delen over seksueel grensoverschrijdend gedrag. Niet als anonieme quotes in een stuk, maar als een gezamenlijk gesprek. Dan wordt het verhaal groter dan één incident.
Hij stuurt Chantal een mail.
“Hoi Chantal, ik heb nagedacht over je vraag om actie van mijn kant. Misschien is het beter om jouw verzoek breder te trekken en een ronde-tafel of iets dergelijks te organiseren, met meerdere mensen die soortgelijke ervaringen hebben. Jij zou je verhaal kunnen delen, maar je staat er dan niet alleen voor. Anonimiteit kan ik uiteraard garanderen, voor wie dat wil. Zullen we hier eens over sparren? Groet, Gijs.”
De volgende dag antwoordt ze.
“Goed idee. Laten we afspreken bij Meet & Greet. Donderdag om elf uur?”
Het is donderdag buiten is het zacht. Bij Meet & Greet ruikt het naar versgemalen koffie en warme appeltaart. Gijs bestelt een gewone koffie, Chantal een cappuccino met havermelk. Ze kijkt vastberaden. “Fijn dat je mij wilt helpen. Dat waardeer ik.”
Gijs voelt dat hij begint te blozen. Dan legt hij zijn idee, voor het organiseren van een gesprek met meerdere slachtoffers uit, stap voor stap. Chantal knikt langzaam. “Ik heb erover nagedacht,” zegt ze. “Ik vind het een goed plan. Het zal voor mensen veiliger voelen als er meerdere mensen bij het gesprek zijn. Zodat deze mensen beseffen dat ze er niet alleen voor staan”
“Dat dacht ik ook,” zegt Gijs. “Maar er zijn twee dingen die me bezighouden. Eén: hoe vinden we de juiste mensen? En twee: hoe voorkomen we dat we mensen beschadigen?”
Chantal leunt naar voren en Gijs gaat verder: “Die tweede vraag is eenvoudig,” zegt hij. “Ik kan als journalist anonimiteit garanderen, zolang ik mijn bronnen ken. Maar het eerste… ja, dat is lastiger.”
De rest van het uur filosoferen ze over mogelijke routes. Ze willen geen deskundigen of bestuurders, maar mensen die zelf iets hebben meegemaakt. Dat hoeven geen accountants te zijn – het mag ook iemand uit het notariaat of de advocatuur zijn.
“Misschien moeten we een oproep plaatsen op een paar websites die veel gelezen worden door deze mensen,” oppert Gijs.
Chantal schudt haar hoofd. “Ik denk dat LinkedIn beter werkt. Als jij daar een oproep plaatst en mensen jou een DM kunnen sturen, krijg je sneller reacties. Dan voelt het directer.”
Een paar dagen later zit Gijs achter zijn laptop. Hij typt:
Gedupeerden seksueel grensoverschrijdend gedrag gezocht.
Seksueel grensoverschrijdend gedrag krijgt steeds meer aandacht in de maatschappij en dat is een goede zaak. Tegelijkertijd blijkt uit een vooronderzoek van mij dat dit onderwerp in de accountancy, het notariaat en de advocatuur nog onderbelicht is.
Daarom zou ik graag in gesprek komen met mensen die hiermee te maken hebben of hebben gehad. Wil je erover praten? Stuur mij een DM. Anonimiteit gewaarborgd.
Hij leest het nog eens door. Kort, feitelijk, zonder sensatie. Dan drukt hij op plaatsen.
Zes uur later kijkt hij naar de statistieken. Het bericht is tientallen keren bekeken, een paar mensen hebben erop gereageerd met een duimpje of steun, maar zijn inbox is leeg.
Even voelt hij teleurstelling.
“Je wilt te snel, Gijs,” zegt hij hardop tegen zichzelf. Mensen die iets dergelijks is overkomen, hebben tijd nodig. Moed ook.
Hij zet zijn laptop uit en ploft op de bank. Hij herinnert zich de uitzending van BOOS over grensoverschrijdend gedrag bij talentenshows. Misschien kan hij daar nog inspiratie uithalen. Hij zet de aflevering op.
Het is indringend. De verhalen, de emoties, de stiltes. Maar als de aftiteling voorbij rolt, blijft hij met een knagende vraag zitten: Wat gebeurde er daarna met die mensen?
Hun stem werd gehoord, ja. Maar zijn ze ook geholpen? Heeft iemand hen professioneel begeleid? Is hun leven écht verdergegaan?
Gijs weet dat zijn ronde-tafel alleen zin heeft als er niet alleen wordt geluisterd, maar ook iets wordt gedaan met wat er wordt gedeeld. Misschien moet er een vervolg komen in de vorm van nazorg, begeleiding, coaching. Hij schrijft het in zijn notitieboek.
Hij sluit het boek en voelt een mix van spanning en doelgerichtheid. Misschien dat het nu pas echt begint.
Jan Wietsma
Geef een reactie