Volgens het ministerie telt Nederland 2,7 miljoen mensen met een flexibel arbeidscontract. Dat komt neer op bijna drie op de tien werkenden. Met het wetsvoorstel wil het kabinet onder meer draaideurconstructies met tijdelijke contracten tegengaan, oproepcontracten vervangen door contracten met meer inkomenszekerheid en de positie van uitzendkrachten versterken.
Minder ruimte voor draaideurconstructies
Een belangrijk uitgangspunt van het wetsvoorstel is dat tijdelijke contracten alleen bedoeld zijn voor tijdelijk werk. Werknemers moeten na een tijdelijk contract sneller uitzicht krijgen op een vast dienstverband. Ook wordt de mogelijkheid beperkt om na een tussenpoos opnieuw tijdelijke contracten aan te bieden.
De Tweede Kamer heeft het wetsvoorstel nog aangepast. Na drie tijdelijke contracten mag drie jaar lang geen nieuw tijdelijk contract worden afgesloten. In een eerdere versie van het voorstel was dat nog vijf jaar.
Bandbreedtecontract vervangt nulurencontract
Ook oproepcontracten worden aangepakt. In plaats van nulurencontracten komt er een bandbreedtecontract. Daarin spreken werkgever en werknemer een minimum- en maximumaantal uren af. Het verschil tussen die twee mag maximaal 130 procent bedragen. Bij een minimum van tien uur betekent dit bijvoorbeeld dat het maximum dertien uur is.
Werk dat boven het afgesproken maximum uitkomt, mag de werknemer weigeren. Als structureel meer wordt gewerkt, moet een contract met een hoger aantal uren worden aangeboden. Voor jongeren, scholieren, studenten met een bijbaan en AOW-gerechtigden blijft een uitzondering bestaan, zodat zij nog wel op een oproepcontract kunnen werken.
Sterkere positie uitzendkrachten
Het wetsvoorstel bevat ook maatregelen voor uitzendkrachten. Zij moeten minimaal gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden krijgen als werknemers die rechtstreeks in dienst zijn. Voor beloning volgde dit al uit een uitspraak van het Europees Hof van Justitie, maar het kabinet wil dit nu breder vastleggen in de Nederlandse wet.
Daarnaast worden de fases in het uitzendwerk waarin werknemers weinig zekerheid hebben, verkort van anderhalf jaar naar één jaar. Daarmee moeten uitzendkrachten sneller meer zekerheid krijgen over hun werk en inkomen. De Tweede Kamer heeft bovendien geregeld dat de minister kan ingrijpen bij structurele onderbetaling in de uitzendsector.
Spoed vanwege Herstel- en Veerkrachtplan
De wet kan, als ook de Eerste Kamer instemt, per 1 januari 2028 in werking treden. Toch vraagt Vijlbrief de senaat om het wetsvoorstel al vóór het zomerreces van 2026 te behandelen. Dat heeft te maken met het Nederlandse Herstel- en Veerkrachtplan.
In een Kamerbrief schrijft Vijlbrief dat een aantal hervormingen uit dat plan niet langer haalbaar is binnen de deadline. Dat geldt onder meer voor de mijlpaal rond de Wet basisverzekering arbeidsongeschiktheid zelfstandigen. Na ambtelijk overleg is volgens de minister een principeakkoord bereikt met de Europese Commissie over aanpassing van het HVP. Daarbij kan de mijlpaal rond de Baz worden vervangen door de Wet meer zekerheid flexwerkers. Die wijziging moet nog wel formeel worden goedgekeurd door de Europese Commissie en de Raad.
Volgens Vijlbrief kan Nederland zonder actie te maken krijgen met een korting van maximaal ruim 600 miljoen euro per niet-behaalde mijlpaal. Om dat te voorkomen moet het wetsvoorstel uiterlijk op 31 augustus 2026 tot wet zijn verheven en in het Staatsblad zijn gepubliceerd. Het onderdeel over gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten moet uiterlijk op 31 december 2026 in werking treden.
Vijlbrief erkent dat de Eerste Kamer een volle agenda heeft en dat de behandelperiode krap is. Toch vraagt hij de Senaat te kijken naar mogelijkheden om het wetsvoorstel spoedig te behandelen.
Geef een reactie