De vader van ‘Ernie’ was accountant

In interviews sprak Wim T. Schippers, behalve kunstenaar ook tv-maker, zelden over zijn ouders. Slechts een paar keer bracht hij ter sprake dat zijn vader accountant was voor Van Houten Chocolade. Eerst in Groningen, waar Wim T. ter wereld kwam, en daarna in ’t Gooi. Daar groeide de latere kunstenaar op. In Bussum deed hij 5 jaar over de 3-jarige HBS, waar hij zonder diploma vanaf kwam.

Niet in het onderwijs

Schippers vertelde later dat zijn vader had gehoopt dat zoonlief voor het onderwijs zou kiezen. “Dat was projectie,” verklaarde de kunstenaar in 2011 in de Volkskrant, “want mijn vader had zelf onderwijzer willen worden.” Behalve accountant was Schippers sr. ook bekeerd tot het christelijk geloof. Hij was hoofd van de zondagsschool. Volgens zijn zoon werd er in de familie vreemd tegen de bekering aangekeken. “Ik had een ontzettend aardige opa die daar ook niets van begreep. Die kwam wel eens bij ons op bezoek. Dan moesten we bidden voor het eten en keek hij op, naar mij, met zo’n blik van: laat hem maar. Hij schaamde zich een beetje voor zijn zoon.”

Chocolade

Een broer van Wim, Jan Schippers, gaf in 2021 in het Bussums Historisch Tijdschrift meer informatie over het beroep van hun vader. Die noemde hij geen accountant maar administratief controleur van bijkantoren van cacao- en chocoladefabriek Van Houten in Weesp. Die achtergrond was voor Wim T. Schippers, eenmaal tv-maker geworden, aanleiding tot het introduceren van allerlei chocolade­persoonsnamen in de tv-serie Het is weer zo laat! (1978). Waldo van Dungen (Sjef van Oekel) is eigenaar van de nachtclub Waldolala waar onder anderen psychiater Karlheinz Lindt, Boy Bensdorp en Ada Blooker in optraden, samen met Gé Braadslee.

Practical jokes

Wim T. Schippers hield als kind al van practical jokes. En regelmatig koos hij zijn eigen vader als slachtoffer. Dan zette hij een pakje met oude batterijen of stenen op de stoep van de woning, belde hij aan en keek vanachter de bosjes hoe zijn vader het pakketje openmaakte. Ook hield hij ervan zijn vader in diskrediet te brengen in de kerk. Broer Jan Schippers schreef: “We zorgden ervoor dat het leek alsof vader tijdens de dienst een detective-romannetje zat te lezen. We lieten het boek Moord op Rijm voorzien van vaders naam achter in een kerkbank. Prompt werd het boek als gevonden voorwerp genoemd in de Bussumse Kerkbode, mét de naam van de zogenaamde eigenaar.”

Geen cent

Vader Schippers begreep weinig van zijn zoon Wim en nog minder van zijn keuze voor de kunst. Toen Wim zijn vader over zijn toekomstplannen vertelde, antwoordde die zuinigjes: “Maar dan moet je wel heel goed zijn.” Hij was wel blij dat Wim T. op de kunstnijverheidsschool terechtkwam, wat nu de Rietveld Academie is, want daar kon hij leren voor grafisch ontwerper. Het werden armoedige studiejaren, volgens de zoon, want zijn vader weigerde ook maar een cent voor de opleiding te betalen.

TV kopen

Maar het succes kwam snel. In 1967 werd Wim T Schippers landelijk bekend toen hij in het programma Hoepla een jonge vrouw naakt op het scherm bracht. In Bussum werd ouderling Schippers door geschokte gemeenteleden op het matje geroepen. Het echtpaar Schippers had de bewuste uitzending bij vrienden uit de kerk bekeken en besloot hierna zelf een tv-toestel te kopen. Ze wilden de verrichtingen van hun zoon kunnen blijven volgen, maar liefst niet meer in het bijzijn van anderen.

Pianoles

Toch had Wim T Schippers ook goede herinneringen aan zijn ‘bekrompen’ jeugd. “Mijn vader gaf me pianoles“, zei hij in 2015 tegen NRC Handelsblad. “Niet onverdienstelijk. Hij leerde me niet te jagen als ik speel. Alle vier z’n kinderen moesten bij hem op les.” Wat de oude Schippers waarschijnlijk tot tevredenheid heeft gestemd is dat drie van die kinderen wél het onderwijs ingingen. Maar zoon Wim op zijn eigen manier ook. Als stem van Ernie uit Sesamstraat bracht hij generaties kleuters allerlei wijsheden bij. Bijvoorbeeld dat het niet fijn is om ’s nachts in bed dorst te hebben.