Opgroeiend in de jaren 80 kreeg Bankert te horen dat een slimme meid op haar toekomst is voorbereid, zoals de overheidsslogan in die dagen luidde. Dat was voor haar als jonge vrouw geen issue, zegt Bankert in tijdschrift Margriet. “Ik groeide op met het idee dat het niet uitmaakt of je man of vrouw bent, je kunt beide carrière maken en samen voor de kinderen zorgen.”
Uitgelachen
Met de overtuiging dat ze kon doen wat ik wilde, koos ze voor accountancy. Aan de Erasmus Universiteit studeerde ze eerst bedrijfseconomie en daarna deed ze de RA-opleiding. In 1989 ging ze werken bij een voorloper van PwC. Slechts 2 procent van de accountants was toen vrouw. En dat merkte Bankert onder meer aan de lunchtafel. “De mannen leken bijna tegen elkaar op te bieden over wie het meeste verstand had van voetbal en wie de mooiste, beste en snelste auto kon bestellen in de bedrijfsautoregeling.” Toen ze de legitieme vraag stelde waarom het zo belangrijk is om hard te kunnen rijden, werd ze naar eigen zeggen uitgelachen.
Langer carrièrepad
Dat het beroep in de jaren negentig nog louter op mannen was gericht, merkte Bankert nadat ze haar eerste kind had gekregen. Ze ging vier dagen in de week werken in plaats van vijf, maar deed naar eigen zeggen eigenlijk nog precies evenveel werk. Groot was haar teleurstelling toen ze tijdens het functioneringsgesprek opeens te horen kreeg dat haar carrièrepad drie tot vijf jaar langer ging duren. “De leidinggevenden vonden dat ze het niet konden maken tegenover mannen die vijf dagen werkten, om mij hetzelfde pad te laten volgen. Het was niet dat ik niet goed functioneerde, want dat deed ik wel, maar ik werkte vier dagen en ik was moeder geworden. Dat kwam keihard binnen.”
Mannelijke meetlat
Bankert probeerde uit te leggen dat ze juist was gegroeid en op bepaalde gebieden juist verder was in haar ontwikkeling, maar dat interesseerden de leidinggevenden niet. Bankert: “Ze legden me langs de mannelijke meetlat van overwerken, jezelf profileren en laten zien hoeveel uren je maakt. Daar draaide het blijkbaar allemaal om. Ik kreeg zelfs te horen dat ik me niet genoeg profileerde. Blijkbaar had ik moeten vertellen hoeveel ik overwerkte en welke prestaties ik leverde, maar zo ben ik niet.”
Troep opruimen
Ze besloot interimmer te worden en zelf haar werktijden te bepalen. In de praktijk bleek ze vooral bezig te zijn met opruimen. “Bij grote bedrijven was en is er vaak een cowboycultuur. Alles moest snel. Bedrijven kopen en verkopen, het ging om deals, om prijzen, om bonussen. Het idee was vooral ‘door, door, door’. Daardoor bleef het administratieve en financiële werk liggen. Verslagen, jaarrekening en dossiers die wel moesten kloppen. Daar was geen tijd voor en het was niet interessant genoeg. Dat kwam later wel. In de praktijk kwam het bij mij terecht.”
Zijn snelheid en bravoure belangrijker dan verantwoordelijkheid nemen en afronden, vraagt Bankert zich af. “Dat zijn juist onderschatte kwaliteiten die heel belangrijk zijn. Vooral vrouwen hebben dat. Wellicht is dat waarom in Amerika 60 procent van de accountants vrouw is. “
Bestuurslid NBA
Pas als bestuurslid van beroepsvereniging NBA (2020-2024) kon Bankert voor haar gevoel echt voor verandering zorgen. Ze vertelt hoe ze betrokken was bij de werving en selectie van een nieuwe directeur. “Een van de kandidaten keek bijna alleen maar naar de mannelijke “bestuursvoorzitter naast mij. Als ik een vraag stelde, beantwoordde hij die maar half en keek voor bevestiging naar de man naast me. Ik was degene die het gesprek leidde, maar ik werd gewoon genegeerd!”
Bankert is recent gestopt als accountant. Ze is nu schrijver. Haar eerste boek heet Voor onze dochters en onderzoekt waarom vrouwen onderdrukt worden en hoe we een betere wereld achterlaten voor jonge vrouwen. KPMG-CEO Stefanie Hottenhuis noemde het boek ‘inzichtelijk, intrigrerend en hoopgevend.’
Geef een reactie