Volgens een inventarisatie van het FD lopen de kosten bij beursgenoteerde bedrijven gemiddeld met meer dan 20 procent op, waarbij driekwart van deze stijging toe te schrijven is aan de duurzaamheidscontrole.
Onverwachte forse stijging
De stijging komt door de invoering van de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD), die bedrijven verplicht om vanaf dit jaar te rapporteren over duurzaamheid en dit door een accountant te laten controleren. Hoewel accountants in de eerste jaren slechts beperkte controles hoeven uit te voeren, noemt Rients Abma van Eumedion de kostenstijging in het FD ‘onverwacht fors’.
Met name banken en technologiebedrijven maken hoge kosten. ING betaalde in 2024 €3 miljoen extra voor ‘overige auditkosten’, terwijl chipbedrijf Besi zijn accountantskosten zag verdubbelen tot ruim €700.000.
Kritiek
De stijgende lasten zorgen voor kritiek in Brussel en Den Haag. De Europese Commissie overweegt de drempelwaarden van de CSRD te verhogen en bedrijven meer tijd te geven. Minister Eelco Heinen wil zelfs dat bedrijven die dit jaar al rapporteren, worden ontzien. De vraag blijft echter of dit voorstel niet te laat komt, aangezien veel bedrijven hun duurzaamheidsverslag al hebben opgesteld.
Omnibus-plannen
In februari presenteerde de Europese Commissie nog de Omnibus-plannen, met als doel om de regels binnen de EU te vereenvoudigen, de concurrentiepositie te verbeteren en de investeringscapaciteit te vergroten. Tachtig procent van de bedrijven hoeft als de plannen worden aangenomen dan niet meer verplicht te rapporteren.
De reacties hierop waren gemengd. Zo wil VVD-Europarlementariër Jaenette Baljeu helemaal een streep door de CSRD en CSDDD, terwijl AFM zich zorgen maakt en de SRA is blij met de administratieve lastenverlichting maar droeg aan dat veel kantoren zich wel al hadden voorbereid.
Joris Joppe van Visionplanner vindt dat ‘het omnibuspakket het mkb de kans biedt op een gefaseerde en realistische duurzaamheidsrapportage’. Volgens hem werd de CSRD-wetgeving te complex voor bedrijven en moest die eenvoudiger, maar is het ‘vanuit maatschappelijk oogpunt essentieel dat de bedrijven die niet meer rapportageplichtig zijn het onderwerp niet van de agenda halen. Niet omdat het volgt uit de CSRD-wetgeving maar omdat stakeholders dat simpelweg eisen’.
Scope 1 en 2
Joppe: “Om duurzaamheidsrapportage op de agenda te houden in het hele bedrijfsleven, en het mkb te helpen bij dit thema, is het noodzakelijk dat de overheid op dit punt een heldere visie etaleert. Met als doel realistische en uitvoerbare regelgeving, zonder dat het mkb onnodig op kosten wordt gejaagd. Dit vereist een gefaseerde aanpak voor mkb-bedrijven met impact. Denk aan een vereenvoudigde duurzaamheidsrapportage waarin ESG-factoren niet tegelijkertijd, maar stap voor stap worden opgenomen. Bijvoorbeeld met de vrijwillige rapportagestandaard VSME als uitgangspunt. Een logische eerste stap is CO2-uitstoot: scope 1 en scope 2 zijn meestal relatief eenvoudig meetbaar met praktisch inzetbare tools. Aansluiting op bestaande en bewezen rapportage-infrastructuur, zoals die is opgetuigd voor de jaarrekening, kan hierbij een efficiënte basis bieden.”
Overheid moet regie nemen
Volgens hem moet de ‘Nederlandse overheid moet nu de regie nemen en een verplicht maar praktisch kader neerzetten voor het Nederlandse bedrijfsleven’. Daarbij zijn ‘heldere normen essentieel, zodat bedrijven niet vastlopen door onduidelijke of subjectieve richtlijnen en niet overbelast worden door te hoge regeldruk in korte tijd’. “Dit biedt bedrijven de duidelijkheid die ze nodig hebben en stimuleert een effectieve bijdrage aan een duurzamere economie.”
Geef een reactie