Projectontwikkelaar Megahome kocht landbouwgrond en wist die vervolgens nadat de bestemming was gewijzigd in wonen weer door te verkopen, al dan niet inclusief woningen. Voor de financiering van de aankopen klopte Megahome geregeld aan bij de lokale Rabobank. In 2007 was het rekening-courantkrediet opgelopen tot € 125 miljoen.
Door de kredietcrisis ging de bank wat kritischer kijken en begin 2009 eiste de bank zekerheidsstellingen. Ondertussen werden door dochtermaatschappijen van Megahome onderling schulden bij elkaar aangegaan.
Schuiven met geld
De zekerheden kwamen er niet en Rabobank zegde vervolgens de financiering op: die moest per 1 juli 2009 worden terugbetaald. Na enig gesteggel rolt er een jaar later een nieuwe lening uit, waarbij ook de directe en indirecte dochtermaatschappijen van Megahome als debiteur en hoofdelijk verbonden werden aangemerkt. Ook die lening is (in 2012) weer opgezegd.
De leningperikelen weerhielden Megahome er niet van om in 2011 en 2012 in totaal ruim € 18 miljoen aan dividend uit te keren aan de aandeelhouder. Over en weer werd er tussen de vennootschappen weer driftig met geld geschoven: dat waren leningen zonder zekerheden en met lange looptijden.
In 2016 volgde faillissement met een totale schuldenlast van € 261 miljoen. De curator is al jaren bezig om een deel van dat geld terug te halen bij W. en de tientallen vennootschappen die onder het bedrijf hingen. Hij is van mening dat de bedrijven onderdeel waren van een grote schuifpuzzel om geld weg te houden bij financier Rabobank.
Bij de rechter boekt de curator succes. In 2022 oordeelt die bijvoorbeeld dat de dividenduitkering moet worden teruggedraaid. De Hoge Raad bevestigt die uitspraak later. Bij het hof kwam onlangs de vraag aan de orde of elf geldleningen en zes vaststellingsovereenkomsten die tussen de dochterbedrijven waren gesloten, nietig moeten worden verklaard. Die zijn opgesteld om schuldeisers bij een faillissement te benaderen, aldus de curator, en dat is faillissementsfraude. De rechter heeft de eis toegewezen en het hof bevestigt de uitspraak.
Miljarden aan valse vorderingen
Bewezen is dat er sprake was van een “omvangrijke en complexe (sterfhuis)constructie van rechtshandelingen” waarbij het actief, het winstpotentieel en de verdiencapaciteit van Megahome zonder reële vergoeding werden overgeheveld naar een parallelstructuur van andere vennootschappen en stichtingen die door de eigenaar/bestuurder werden beheerst. Er is onder meer voor miljarden aan niet bestaande vorderingen en schulden gecreëerd.
W. de feitelijk leider
Het hof vindt het onder meer “zonneklaar” dat de hele constructie is opgetuigd om Rabobank verhaalsmogelijkheden te ontnemen. W. wordt gezien als de feitelijk leider van de totale onderneming. Daarbij wijst het hof naar de verklaring van accountant De Jong & Laan die schrijft dat W. moet worden gezien als de feitelijk bestuurder van Nebo, omdat de formeel bestuurder voor een zeer laag salaris op de loonlijst staat, bij geen enkele bespreking aanwezig is en zich niet met de onderneming bemoeit. “Daarom vindt de accountant dat W. de jaarrekening mede moet ondertekenen. Met andere woorden, ook als er iemand anders als formeel bestuurder stond ingeschreven was het uiteindelijk W. die alle touwtjes in handen had en bepaalde wat er gebeurde.” W. had eerder geprobeerd De Jong & Laan de schuld van de mega-dividenduitkering in de schoenen te schuiven.
Door de uitspraak van het hof moet W. aan de curator nog ruim € 23 miljoen terugbetalen. Er is wel een maar: dat geldt alleen als miljoenenvorderingen tussen dochtermaatschappijen onderling niet worden voldaan.
Geef een reactie