Als Directeur Duurzaamheid & Verslaggeving vraagt men mij regelmatig waarom duurzaamheid, maar met name de verslaggeving omtrent duurzaamheid, achterblijft. En sterker nog, waarom er nauwelijks beweging in komt als men kijkt naar het mkb. Dat is jammer, want stiekem zijn veel familiebedrijven en andere mkb’ers heel druk bezig met duurzaamheid, recycling, Fairphones en duurzaam personeelsbeleid. Maar probeer als mkb’er maar eens door de LSME, VSME of het GreenHouse Gas Protocol heen te komen (de afkortingen kom ik zo op terug). De conclusie is helaas dat ze daardoor niets publiceren in plaats van vrijwillig te vertellen over de gave reis rondom duurzaamheid die ze al (hebben) doorlopen. Complexiteit leidt daarmee tot apathie.
Vanaf 2025 dienen grote (niet-beursgenoteerde) ondernemingen te voldoen aan de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD) in het beschrijven van de duurzaamheidsactiviteiten binnen het bestuursverslag. Voor de mkb’er betekent dat direct nog niet zoveel, behalve dat een grote onderneming over haar keten moet rapporteren en dus een uitvraag kan doen bij een mkb-onderneming. De maximale uitvraag kan oplopen (zo staat in de CSRD) tot de vereisten uit ESRS for Listed Small and Medium-sized enterprises (LSME). Deze standaard is 189 pagina’s met additioneel 68 pagina’s Basis for Conclusions (nee, nog niet vertaald) met grofweg 700 datapunten om over te rapporteren. Nu is mkb ook een breed begrip, maar iedereen voelt wel aan dat dit, op een paar relatief grote beursgenoteerde mkb-ondernemingen na die willen doorgroeien, niet te doen is.
De oplossing?! De VSME. De vrijwillige standaard voor het mkb. De standaard heeft een mooie splitsing in drie delen: een basismodule, een PAT-module, als je al beleid en doelstellingen hebt op het gebied van duurzaamheid, en een Business Partner-module. Deze representeert wat grote ketenbeheerders waarschijnlijk zullen uitvragen. Dit oogt al veel beter en concreter, maar toch zitten er nog wat addertjes onder het gras. Zo is de VSME-standaard nog altijd 56 pagina’s met 102 pagina’s Basis for Conclusions.
Daarnaast zitten er nog steeds verwijzingen in naar de GreenHouse GasProtocol. Dit protocol beslaat eveneens 114 pagina’s met onder andere technische uitwerkingen over broeikasgassen N2O’s, HFC’s en SF6 (snapt u het nog?). En het allerergste is dat, wil een mkb’er de VSME gaan toepassen, dan kan het nog steeds zijn dat het niet genoeg is. De maximale uitvraag loopt namelijk formeel door tot de LSME (de vrijwillige standaard heeft geen enkele juridische grondslag).
Het gevolg van deze complexiteit is dat ik nauwelijks mkb-ondernemingen ken die iets rapporteren over duurzaamheid, niet over recycling, niet over vrijwilligerswerk dat ze samen op kantoor hebben gedaan, noch over de fairtradekoffie die ze gebruiken of over de toegenomen werknemerstevredenheid. Terwijl dit allemaal zeer relevante en interessante onderwerpen zijn die mkb’ers hebben aangegrepen om de wereld beter te maken. Wat mij betreft wordt er voor mkb’ers toegewerkt naar een beknopte hoeveelheid KPI’s waarbij ze trots kunnen presenteren wat ze WEL hebben gedaan op het gebied van duurzaamheid. Dat is uiteindelijk waar het om gaat. En laat de complexiteit van de standaarden niet leiden tot apathie!
Dr. Ferdy van Beest is Directeur Duurzaamheid & Verslaggeving bij CROP accountants en adviseurs en Associate Professor op de Nyenrode Business Universiteit. Deze column is geschreven op persoonlijke titel.
Geef een reactie