Ontzet kijkt Marga op de klok: 4.15 uur. Het is nog veel te vroeg om de benen over de rand van het bed te draaien. Te vroeg om de voeten naar het koude zeil te bewegen, even te huiveren om toch door te zetten en naar de badkamer te lopen. Waarom wordt zij nu al wakker en niet 2,5 uur later?
Ze graaft. Wat is er gebeurd? Ze was op een feestje, een vriendin sprak haar aan. “Waarom vertel je de waarheid niet?” Toen was er Joost. “Je hebt het beloofd.” Daarna wilde ze vluchten. Maar de gang liep dood. Handen grepen haar vast. Nu lag ze hier. Ze voelde haar hart bonzen. Ze dwong zichzelf te tellen. Begin bij duizend. Dan duizend een. Dan duizend twee. Zo kreeg ze weer controle. Ze draaide zich om. aarom ging ze dat gesprek aan?
Toen ze klaar was met werken, was ze even de stad ingelopen voor een bezoek aan de boekhandel. Haar neefje was zes geworden en had haar uitgenodigd om zijn verjaardag te komen vieren. “Wat wil je hebben?” had ze gevraagd. “Ik wil leren lezen”, had hij haar toevertrouwd. “Ja”, had haar zus gezegd. “Iedereen vraagt hij om een boek waar hij zelf uit kan lezen. Dus zoek maar wat uit.”
Toen kwam zij haar tegen. De vrouw die ze nooit iets zou vertellen, mocht vertellen!
“Hoe gaat het met je?”
Ze zweeg. Wat is een goed antwoord. Maar de vrouw van…. wachtte haar antwoord niet af.
“Joost vindt het zo jammer dat je naar een ander kantoor bent gegaan. Hij snapt er niets
van. Volgens hem heb je talent. Hij had het je zo gegund om dat talent bij hem op kantoor te kunnen ontplooien. Maar vertel eens. Hoe gaat het nu met je? Een beetje naar de zin bij je nieuwe werkgever?”
Ze wilde zwijgen. Ze dacht: “Laat mij mijn gang maar gaan en dank voor de belangstelling. Maar ik heb met je man afgesproken dat ik zou zwijgen.”
Maar ze wilde ook schreeuwen. “Weet je wat die man van jou allemaal doet? Die Joost.”
Het bleef bij: “Dank voor je belangstelling. Met mij gaat het goed. Mijn nieuwe werkgever bood mij een unieke kans die ik niet kon weigeren.”
“Fijn dat het zo goed met je gaat,” reageerde de vrouw van… “Met ons gaat het ook goed. Joost heeft promotie gemaakt. Vanaf 1 januari komend jaar is hij de nieuwe bestuursvoorzitter van de maatschap. Ik gun het hem zo. Ik ben zo trots op hem. Het maakt ons gezinsleven helemaal compleet.”
Marga keek haar aan. Wat straalde die vrouw. Haar Joost was een geslaagd man. “Wat ik nog even kwijt wil…” Maar haar mond sprak andere woorden. “Wat fijn voor jullie. Ik wist niet dat Joost dat ambieerde. Bestuursvoorzitter, dat is nogal een stap.” Klonk het oprecht? Of viel het op dat ze het niet meende.
“Dankjewel. Ik vind het zo leuk dat je ik je nu hier ontmoet en dat ik je als eerste kan vertellen over zijn promotie. Dat kan geen toeval zijn. Morgen komt het pas in de krant. Maar je mag het rustig verder vertellen. Zo jammer dat jij en Joost niet meer samenwerken…”
“Ja, ja. Zoals ik al zei. Heel fijn voor jullie. Feliciteer Joost maar. Ik moet nog naar de boekhandel om een boek te kopen voor mijn neefje.”
“Wat goed zeg dat je neefje nog leest. Dat kom je toch bijna niet meer tegen. Onze kinderen willen alleen maar tv-kijken of gamen.”
“Dat schijnt iets te zijn van de jeugd. Maar ik heb haast.” Daarna liep ze met versnelde pas naar de boekhandel. Eenmaal binnen staarde ze een tijd naar een boekenwand.
“Zoekt u iets speciaals mevrouw?” vroeg een mannenstem achter haar.
“Een leesboek voor een kind van een jaar of zes.”
“Maar dan staat u hier helemaal verkeerd. Dit is Young Adult. Loopt u maar met mij mee.”
Marga trok een paar boeken uit de rij. Ze las de achterflap, de eerste twee bladzijden en vormde zich toen een oordeel. “Doet u deze maar,” terwijl ze een boek overhandigde.
“Prima keuze mevrouw. Dit boek doet het goed in groep 3. Is het een cadeau?”
“Pakt u maar in.”
Toen ze de winkel uitstapte, keek ze eerst zorgvuldig om haar heen. Op de vrouw van Joost zat ze niet te wachten. Toen ze thuis was gekomen, had ze voor het slapen een halve fles wijn extra gedronken. Toen viel ze in slaap. Totdat ze Joost ontmoette. Wat deed hij hier, in haar bed, in haar dromen. Hij moet buiten blijven! Dat was de afspraak. Zij zou zich niet meer met Joost bemoeien. Joost niet meer met haar. Alleen jammer dat hij dat nog niet aan zijn vrouw had verteld.
Inmiddels was zij bij 1.068. Ze merkte dat ze weer rustig werd. De 1.200 maakte ze niet meer bewust mee. Om 6.45 uur stond ze echt op. Ging douchen. Waarom was ze vannacht wakker geworden? Iets met Joost. Maar wat precies? Dat was ook niet belangrijk. Joost en zij hadden samen een afspraak en zij was vast van plan om zich aan die afspraak te houden. Ze droogde zich af. Schoot in haar jeans met witte blouse. Stipt 8.25 uur meldt ze zich op kantoor. 8.30 uur zit ze achter haar bureau. Een nieuwe dag is begonnen.
Jan Wietsma
Eerdere afleveringen:
Feuilleton | Het onderzoek (4): het overkomt meer professionals…
Geef een reactie