Rumoer in de maatschap (36) ‘…  een beroep dat steeds complexer wordt’

Dit is hard werken dacht Joke. Ze had nooit verwacht dat het praten over de strategie van het kantoor zoveel energie kostte. Natuurlijk leverde het ook heel veel energie op. Ze genoot ervan dat dat nu iedereen open en eerlijk zijn mening gaf. Dat er geen verborgen agenda’s waren en dat niet iedereen bezig was met het afvangen van vliegen. Een hele verademing ten opzichte van de afgelopen jaren.

‘Zeg Wouter, wat denk jijzelf dat er de komende jaren gaat veranderen?’ vroeg Bram. ‘Jij vraagt ons wel de hele tijd wat wij vinden. Maar jij bent expert, dus ik ben wel benieuwd naar jouw opinie.’ Anderen vielen hem bij.

‘Wat ik vind is toch niet zo belangrijk’ zei Wouter. ‘Ik ben geen eigenaar van dit kantoor. Dus ik wil jullie besluitvorming ook niet te veel sturen met mijn eigen ideeën over hoe ik de toekomst zie.’ Yasin begon te lachen. ‘Dus jij denkt dat wij niet in staat zijn om zelf onze afwegingen te maken op basis van wat jij aan ons verteld.’ Wouter schoot zelf ook in de lach. ‘Natuurlijk kunnen jullie zelf wel filteren wat wel of niet belangrijk is. Maar ik weet ook dat ik moet oppassen om jullie niet onbewust te beïnvloeden. Dat is mijn verantwoordelijkheid. Reden waarom ik altijd terughoudend ben om mijn visie al te stellig te poneren. Maar goed ik wil best een aantal inzichten met jullie delen.’

Daarna stak Wouter van wal.
‘De accountancybranche is wat mij betreft in verwarring. Dat is al een tijdje aan de gang. De oorzaak is dat de politiek en de buitenwereld vooral kijkt naar hetgeen de accountants die de wettelijke controles uitvoeren doen of laten. Omdat daar nog altijd wel het nodige op aan te merken is, heeft de hele accountancybranche daar last van. De maatschappij kent alleen het woord accountant en als er iets fout gaat bij een Big Four kantoor, dan wordt daar in principe iedere accountant op aan gekeken. Daarnaast hebben accountants in het MKB moeite om zichzelf te profileren. De diensten die zij aanbieden zijn niet exclusief voorbehouden aan accountants. Een administratiekantoor of een ZZP’er die toevallig goed is in administraties kan hetzelfde. In feite moet de MKB-accountant zich opnieuw uitvinden. Maar de verdeeldheid onder deze groep accountants is zo groot dat ik vrees dat het nooit zo ver zal komen. Ieder strijd voor zijn eigen deelbelang. Er is geen gemeenschappelijke noemer meer, behalve dan dat men allemaal lid van een en dezelfde beroepsorganisatie. Waarbij ik denk dat wanneer de MKB-accountants verdeeld blijven de wetgever er op een gegeven ogenblik ook wel klaar mee is.’

‘Dat zijn stevige woorden,’ zei Karel. ‘Blij dat ik geen accountant ben,’ reageerde Daan. ‘Waar komt die verdeeldheid vandaan?’ vroeg Yasin.

‘Dat weet ik natuurlijk ook niet precies. Maar ik denk dat het veel oudere AA’s moeite kost om te voldoen aan de strengere eisen die er nu aan accountants worden gesteld. AA’s zijn toch wat pragmatischer en dat is iets wat in een beroep dat meer en meer gedomineerd wordt door regels een lastige eigenschap. Ik denk dat veel AA’s zich qua aanpak en sfeer meer thuis zouden voelen bij een organisatie als de NOAB. Maar dan moeten ze hun titel inleveren en dat doen de meesten toch niet. Daarvoor hebben ze toch net iets te lang gestudeerd. Natuurlijk zullen heel veel AA’s dat niet met mij eens zijn. Maar als ik één op één met mensen praat, merk ik toch vaak dat men het lastig vindt om aan die hoge kwaliteitseisen te voldoen. Een groot deel trekt het ook intrinsiek niet. Maar ik merk dat het erg lastig is om dit soort zaken bespreekbaar te maken. In die zin zou het goed zijn als er eens een werkbelevingsonderzoek onder MKB-accountants wordt gehouden. Dan krijg je toch meer zicht op dit soort zaken. Overigens merk ik bij de jongere generatie dat men veel minder moeite heeft met al die regels. Die regels worden toch meer met de paplepel ingegoten tijdens de opleiding en de stage. Het is vooral de groep tussen de dertig en zestig die veel moeite hebben met een beroep dat steeds complexer wordt. Daarbij ligt de oorzaak voor die complexiteit overigens niet bij de beroepsgroep. Het is een maatschappelijk gegeven waar veel meer professionals last van hebben. Maar die steeds complexere samenleving zaagt wel aan het verdienmodel van professionals. Zeker als ze moeite hebben om de eisen die daar mee samenhangen te implementeren. Vaak worden de nieuwe regels ook niet echt doorgrond. Waardoor deze groep professionals het al snel onzin vindt en aan het protesteren slaat als er toch wordt gehandhaafd.’

‘Misschien heb je gelijk,’ zei Karel. ‘Ik herken er wel iets in,’ zei Yasin. ‘Volgens mij waren Joop en Paul het levende bewijs van hetgeen Wouter schetste. Als ik kijk naar onze jongere medewerkers dan hebben die veel minder moeite met de continue stroom aan veranderingen. Iets dat volgens mij de oude garde behoorlijk irriteert.’