Anders, anders, anders. Waarom?

Al een hele tijd lees ik artikelen over nieuwe businessmodellen in de accountancy. Het beroep moet veranderen, de kwaliteit moet omhoog, het beroep moet innoveren, etc. Ook is er zat leesvoer over het feit dat veranderen zo traag gaat in het accountantsberoep. Ik doe een poging om te begrijpen waarom dit zo traag verloopt.

Om te veranderen, is het belangrijk om te weten waarom je dat zou doen.

Welke behoeften zijn leidend om het werk anders te gaan doen?

De drijfveer van de organisatie is misschien eerder noodzaak, teruglopende omzet, dan de wil of overtuiging om iets te bereiken. Veranderen vanuit overtuiging gaat gemakkelijker dan vanuit een verplichting. Mogelijk gaan de veranderingen in de accountancy daarom niet zo snel; we doen het vanuit een ‘verplichting’ en niet vanuit intrinsieke motivatie. Hoe krachtig zou het zijn als een organisatie een verplichting kan wijzigen in een ‘wil’, om deze te omarmen in haar strategie en daar kansen in te zien? Dat je die kansen uitdraagt naar alle medewerkers en iedereen kunt overtuigen om een andere weg in te slaan, omdat die beter is? Dan is de ‘waarom’ geen vraag meer; iedereen weet waarom! En iedereen kan daar op zijn of haar manier een steentje aan bijdragen. Goede ideeën inbrengen om de visie te realiseren. Je kunt je dan gaan richten op het ‘hoe’.

De ontwikkelingen om ons heen, die zoveel kansen bieden, gaan wel ontzettend hard. Soms duizelt het de mensen. De truc is naar mijn mening om veranderingen klein te houden. Beter kleine veranderingen snel achter elkaar, dan enkele grote klappen proberen te maken. En er zijn veel aanknopingspunten om kleine veranderingen door te voeren. SBR is een voorbeeld van een ontwikkeling waar je kansen uit kunt halen als het werkproces slim wordt ingericht. Dit kan in kleine stappen gaan. Hot item momenteel is de SBRkredietrapportage. De geluiden hierover zijn divers; óf je leest dat het allemaal wel meevalt, óf je leest dat het veel te veel werk is. Hoe dit ervaren wordt, hangt grotendeels af van het type onderneming dat de kredietrapportage moet indienen. Bij een onderneming met veel vastgoed en/of veel leningen of huur- en leasecontracten kost het inderdaad veel tijd. De oorzaak hiervan ligt naar mijn mening echter in de brondocumentatie; je moet veel documenten bij elkaar zoeken om alle informatie te verkrijgen, of je moet contracten opnieuw doorlezen om andere informatie vast te leggen dan de informatie die is vastgelegd bij het samenstellen van de jaarrekening.

In plaats van dit als verplichting te ervaren, kun je je afvragen wat je zelf allemaal wel kunt met die data. Een signaal krijgen uit een applicatie omdat de leningsovereenkomst afloopt, een signaal krijgen als uit de tussentijdse cijfers blijkt dat niet meer voldaan wordt aan de leningsvoorwaarden ‒ dat zijn toch directe aanknopingspunten voor advies? Een kans dus! Als je de kans ziet in de deze verplichting, is het alleen nog de vraag hoe je de benodigde data zo snel en efficiënt mogelijk tot je beschikking krijgt.

Het opschrijven is natuurlijk heel simpel, dat besef ik ook. Want dit kleine voorbeeld staat symbool voor twee belangrijke veranderingen in de organisatie: je moet de mensen hebben die de advieskansen signaleren én oppakken en daarnaast moet je het werkproces veranderen. Tja, ik geloof nu wel dat verandering in de accountancy ontzettend moeilijk (maar niet onmogelijk) is.

Vera van Dijk RA is werkzaam op de afdeling Business Development van BDO Accountants. Deze opinie is geschreven op persoonlijke titel.

Dit is een van de columns die recent verscheen in het kwartaalblad Accountancy Vanmorgen. Wilt u alle columns lezen neem dan een abonnement op Accountancy Vanmorgen. Dat kan via deze link: abonnement Accountancy Vanmorgen 

Vera van Dijk spreekt over SBR en de praktische implicaties op de AV-dag van 26 september a.s.