Zaak nr: 25/1879 Wtra AK
“Een aantal betalingen heb ik daadwerkelijk gedaan. En ik heb het geld daarna weer teruggestort”, zo verweert hij zich.
“Maar als u 40.000 euro ten laste van de stichting aan een zakelijke relatie leent, dan is dat wellicht verduistering”, zegt de voorzitter voorzichtig.
“Zo zie ik dat niet”, reageert de accountant. “Dat is een lening die ik zou mogen verstrekken.”
Het woord ‘verduistering’ toont hoe zwaar de verdenking is die in een tuchtzaak maandag tegen deze accountant uit het midden van het land is geuit. Een tuchtzaak die hij simpel had kunnen voorkomen door € 22.000 te betalen. Dat is het bedrag dat het stichtingsbestuur nog tegoed meent te hebben van de accountant. Hij ontkent dat in alle toonaarden. “De stichting is er nul euro op achteruit gegaan.”
Ton heen en weer geschoven
De accountant was zeven jaar penningmeester van stichting StadsGalerij uit Amersfoort. Nadat hij in 2023 zijn vrijwillige functie bij de kunststichting neerlegde, ontstond er het vermoeden van onregelmatigheden in de administratie. Omdat de accountant het bestaan van een schuld van € 22.000 ontkent, besloot het bestuur naar de tuchtrechter te stappen. Verdere vervolgstappen sluit het niet uit, bleek uit navraag. Want de beschuldigingen zijn fors. De ex-penningmeester wordt onbehoorlijk bestuur verweten. “Privé-opnames behoort een accountant niet te doen. Er zijn tal van mutaties die niet door de beugel kunnen”, zegt een gemachtigde van het bestuur. Er zou voor meer dan een ton heen en weer zijn geschoven tussen de bankrekeningen van zijn accountantskantoor en dat van de stichting, er werden diverse privébetalingen gedaan en de accountant leende € 40.000 van de stichting uit zonder goedkeuring van het bestuur.
Zuur
Advocaat Allan van Hooijen benadrukt dat zijn cliënt zich zeven jaar lang onbezoldigd op vrijwillige basis heeft ingezet voor de stichting. “Het is voor hem onverteerbaar en zuur dat hij achteraf geconfronteerd wordt met de nu gemaakte verwijten.” Ter onderbouwing ligt er slechts een klein onderzoek naar de bankmutaties. Onderliggende gegevens heeft de verdediging niet gekregen, zegt de advocaat. “Er is geen enkel verifieerbaar of betrouwbaar document waarmee de stichting haar beschuldigingen onderbouwt.” De advocaat meent dat de beklaagde zijn kennis en kunde als accountant niet heeft gebruikt. Dat maakt dat de klacht niet-ontvankelijk is, meent hij. “Bovendien is er ruim zeven jaar geen enkel verwijt gemaakt over het functioneren van de accountant als penningmeester. Het bestuur was tevreden over zijn verslaglegging.”
Kledingwinkel in Parijs
Dat de stichting de administratie niet heeft overgelegd, ligt voor een groot deel aan de accountant zelf. De documenten stonden op zijn laptop, maar die bleek door een virus besmet waarna hij de hele administratie als verloren moest beschouwen. Een back-up heeft hij nooit gemaakt. “Het was mijn privécomputer, vandaar.” Hij gaf toe privébetalingen gedaan te hebben met de bankpas van de stichting. Het gaat om parkeerbonnen of een keer ‘een paar flessen wijn’. Hij heeft alles netjes terugbetaald. Er komt een voorbeeld voorbij van zo’n € 4.000 aan kleding, gekocht in Parijs. Ook een aanschaf van hem? De accountant, die regelmatig in de Franse hoofdstad is, moet het antwoord daarop schuldig blijven. “Maar stel dat dit wel zo uit de bankafschriften blijkt?” vraagt de voorzitter. “Dan is dat voor honderd procent terugbetaald”, zegt de accountant.
Toeval
Er ging geld naar de en/of-rekening op naam van hem en een achternaam die gelijk is aan die van zijn partner. Dat is toeval, zegt de accountant. Het zou de rekening zijn van de zakenpartner aan wie hij geld uitleende. Vervolgens komt die lening van € 40.000 aan bod. De voorzitter probeert zich voor te stellen wat hier gebeurd is. “Uw zakelijke relatie vraagt u: help me even, ik zit in zwaar weer. U heeft hem even geholpen. Is dat een foute gedachte?” Dat vindt de accountant niet. Hij heeft het ‘even uitgeleend’ en het geld is netjes terugbetaald. Als hem gezegd wordt dat dit eigenlijk niet kan, beaamt hij dat.
Als ook blijkt dat er in een jaar mogelijk voor ruim een ton aan gelden van de stichting naar zijn accountantskantoor en terug is geschoven, blijven vragen hierover onbeantwoord. De tuchtrechter geeft beide partijen opgeteld acht weken de tijd om dit te verduidelijken. Daarna neemt de Accountantskamer zelf 12 weken de tijd om tot een uitspraak te komen.
Er was eens een minister, ene de Jonge, en die heeft miljarden euro’s “zoekgemaakt”. Die werd daarvoor beloond en werd commissaris van de koning. Om over de oversterfte door de ” frikandellen” maar te zwijgen. Er was eens een MP, ene Rutte, die gaf 21 miljard uit zonder toestemming van zijn kameraden en werd daarvoor beloond en werd hoofd van de NAVO. Als je even geld leent en netjes terug betaalt dan wordt dat als een misdrijf gezien. Het ligt er dus maar net aan wie de begunstigde is of wie er beter van wordt. Anders zou deze Accountant ook beloont zijn voor zijn daad. En waarom zouden ondernemers en “belastingplichtige” nog iedere euro verantwoorden wanneer deze publieke figuren miljarden euro’s stelen.