Els was blij dat ze een eigen kamer op het kantoor had, waar ze ieder moment naar toe kon. Volgens haar man Hans was het een vlucht. “Besef jij je wel in wat voor luxepositie je bevindt? Je medewerkers moeten allemaal vanuit huis werken en jij gaat naar kantoor, terwijl je hier in huis genoeg werkruimte hebt.” Dat laatste was ook waar, ze hadden allebei een eigen werkkamer in huis, maar toch benauwde het continue thuiswerken haar. Hans ging daar makkelijker mee om, terwijl de Corona-beperkingen voor hem veel meer impact hebben. Geen buitenlandse reizen meer, alleen maar besprekingen via Zoom, Teams, Webex of Google Hangouts. Soms zelfs midden in de nacht. Toch mopperde Hans helemaal niet. Dat in tegenstelling tot Johannes, die het hele lockdowngedoe maar onzin vindt.
“Onze medewerkers moeten terug naar kantoor. Alleen dan hebben we ze onder controle. Zeker als ze kinderen hebben. De arbeidsproductiviteit en winstgevendheid stort in.” Fulmineerde hij in een maatschapsvergadering. Die, zo eiste hij gewoon, op kantoor werd gehouden. Els had nog geprobeerd om toch via Teams te vergaderen, maar Johannes had opgemerkt dat Teams zo lek was als een mandje en dat hij geen zin had om voor de tuchtrechter te komen in verband met het schenden van de vertrouwelijkheid. Hein had zijn mond gehouden. Later vertelde hij Els verteld dat zijn vader met Corona in het ziekenhuis was opgenomen en nu al drie weken op de intensive care lag. Eigenlijk was hij daar met zijn gedachten meer mee bezig dan met werken op kantoor. Els raadde hem aan het rustiger aan te doen, maar volgens Hein had hij ook klanten die om aandacht vroegen nu Corona hen economisch zwaar raakt.
Op de eerste maatschapsvergadering na de lockdown werd geconstateerd dat de productiviteit inderdaad was gedaald. Maar inmiddels is de productiviteit beter dan ooit. Met dank aan de overheid die veel regelingen in het leven heeft geroepen, maar die daarbij ook verklaringen wil hebben en dat levert op het kantoor veel werk op. “Eigenlijk zouden we nog een doos met medewerkers moeten kunnen opentrekken.” Had ze op de laatste maatschapsvergadering geroepen. Johannes had tevreden gekeken. “Meer mensen is denk ik niet de oplossing. Ze moeten gewoon wat efficiënter gaan werken. En als ze terugkomen naar kantoor, dan hebben we er veel meer grip op.”
Volgens Hein moesten ze juist oppassen dat medewerkers niet in een burn out terecht kwamen. Johannes schamperde: “Burn out is modeverschijnsel. In onze tijd had je helemaal geen burn outs. Ze zijn niets meer gewend die medewerkers.”
“Nou de kwartiermakers besteden anders ook extra aandacht aan onderwerpen als werkdruk en burn out en er is ook een onderzoek van Nyenrode waaruit blijkt dat die onderwerpen echt geagendeerd moeten worden.” Hein probeerde Johannes milder te stemmen. Maar voor Johannes was het een uitnodiging geweest om zijn ongenoegen nog meer te ventileren.
“Wirecard is niet ons probleem”
“Die kwartiermakers, wat moet ik daarmee. Die hebben totaal geen feeling met wat accountants doen. De minister had mij moeten vragen. Dan had ik hem uitgelegd dat we als kantoren genoeg gedaan hebben. Er moet ook nog geld verdiend worden. Laten ze zich maar focussen op de Big4, die veroorzaken de problemen. Wirecard is niet ons probleem, maar we lijden er wel onder.”
Els liet een diepe zucht horen. “Ik word hier een beetje moe van. Laten we ons bezighouden met de dingen die we wel kunnen beïnvloeden.”
Een wijsheid van Hans die ze inmiddels ter harte nam. Je druk maken over zaken die je toch niet kan beïnvloeden, leverde inderdaad weinig op. Hoewel ze soms nog wel oprecht verontwaardigd kon zijn over zaken waarvan ze wist dat ze er zelf niets aan kon veranderen. De toeslagenaffaire was zo’n kwestie. Iedere keer als ze daar verhalen over hoorde, voelde ze dat ze boos werd. Hoeveel ministers en staatssecretarissen moesten er nog de laan uitgestuurd worden voordat het probleem echt wordt opgelost.
Volgens Hans, was het zaad voor de huidige problematiek al lang geleden gezaaid en waren nagenoeg alle partijen daar debet aan. “We hebben de mens weggesneden en kennen maar een maatregel om de samenleving in het gareel te houden en dat is repressie. Ben je goed opgeleid dan lukt het je vaak nog wel om je eraan te ontworstelen. Weet je niet precies hoe de hazen lopen, dan ga je ten onder in een woud van termijnoverschrijdingen en binaire beslissingen.”
Digitale hordes
Els moest denken aan haar oude moeder die haar rijbewijs wilde verlengen. Ze had niet eens een computer, alleen een Ipad en over een mobiele telefoon beschikte ze ook niet. Maar voor het verlengen van een rijbewijs moest ze een Digid met sms-controle hebben. Uiteindelijk had ze maar het mobiele nummer van Els gebruikt. Toen die horde was genomen, diende de volgende zich al aan. De betaling die kon alleen plaatsvinden via Ideal. Maar haar moeder stuurde alleen acceptgiro’s naar de bank en beschikte niet eens over een random reader. Els had toen maar betaald met de app op haar mobiele telefoon. Drie dagen later had haar moeder het geld gepind bij de bank en aan Els teruggegeven. Toen het CBR vervolgens weer allerlei informatie vroeg per mail, had de moeder van Els er de brui aangegeven. “Ik verkoop mijn auto wel. Ze zoeken het maar uit bij het CBR.” Maar met Corona pakte die eerdere beslissing wel slecht uit. Haar moeder zat nagenoeg de hele dag in huis, want het enige alternatief, de buurtbus, reed ook niet meer. Gelukkig was haar moeder nog altijd beter af geweest dan al die ouderen in verpleeghuizen. Zij konden maanden lang niemand in levende lijve zien, behoudens het verplegend personeel. Ze nam zich voor om de komende tijd wat meer aandacht te hebben voor de medewerkers. De eerste die ze aan appje stuurde was Susan.
Jan Wietsma
Eerdere afleveringen:
Feuilleton Professional in de knel (1): Schipperen rond Corona
Feuilleton Professional in de knel (2): Financiering na corona?
Feuilleton Professional in de knel (3): ZorroTrust kijkt mee
Weer een mooi zomerfeuilleton, Jan!