Feuilleton Professional in de knel (34). ‘Alweer?...’

Susan wreef door haar ogen. Eigenlijk zou ze het liefst weer naar bed gaan. Ze typte een naam in op haar computer. Het KvK-nummer en vestigingsadres klopte en ze zette een vinkje achter de betreffende naam op de kopie van de lijst met coöperanten. ‘Hoe ver ben jij?’ vroeg ze aan Beau, terwijl ze geeuwde. ‘Ik heb nu tien namen gehad. Bij eentje moet ik nog wat meer uitzoekwerk doen. Wel een gedoe zeg om voor iedereen te achterhalen wie de uiteindelijke belanghebbende is. Ik snap ook niet dat ze er een coöperatie van hebben gemaakt. Die Darja is trouwens geen bestuurder. Dat had ik wel verwacht.’

‘Eerlijk gezegd had ik dat ook wel verwacht. Ze is bij ons thuis geweest en daar deed ze het voorkomen alsof ze zelf de bedenker en eigenaar van het concept ZorroTrust was.’ Susan herinnerde zich hoe Darja haar best had gedaan om contact te leggen met Hielke, maar die was steeds achter Susan weggekropen.

‘Komt vast door mijn tattoos,’ merkte Darja lachend op. ‘Daar zijn wel meer mensen bang voor.’ Toen Darja bij binnenkomst haar colbertje had uitgedaan was het Susan al opgevallen dat er op beide bovenarmen draken en engelen waren getatoeëerd. Zelf had ze er niets mee, hoewel Rick haar weleens had geprobeerd had over te halen om een tattoo te nemen op haar schouder. Maar ze weigerde pertinent en zei dat als hij zo gek was van tattoos, hij er zelf maar een moest nemen. Daarna had Rick er nooit meer naar gevraagd.

‘Zullen we even pauze nemen? Mijn ogen beginnen helemaal zeer te doen van dat continue turen naar een scherm?’ stelde Susan voor.

‘Goed idee, dan kan ik meteen even een sigaretje nemen.’

Twee minuten later stonden ze buiten voor het kantoor. Susan genoot van de zon. Hoewel de bladeren aan de bomen al verkleurden was de temperatuur nog aangenaam. ‘Is die Dimitri echt zo gek van ABBA?’

Beau nam een trek van zijn sigaret. ‘Ja, als je bij hem komt, heeft hij altijd muziek van ABBA opstaan. Hij speurt ook allerlei internetsites en markten af voor demo’s en uitgaven. Op dit moment is hij weer in Stockholm.’

‘Bijzonder he, dat mensen zulke bijzondere interesses kunnen hebben? Dat ze er alles voor over hebben. Zo heb ik klant die helemaal gek is van Formule 1. Als het even kan probeert hij alle wedstrijden in Europa te bezoeken en hij vliegt er ook wel twee keer per jaar voor naar een ander werelddeel. De kosten die daarmee samenhingen trok hij af als zakelijke kosten. Maar bij een boekencontrole heeft de fiscus daar toch een stokje voor gestoken. Reden voor hem om klant bij ons te worden. Ik geloof dat het Hein uiteindelijk nog gelukt is om de boete flink te matigen.’

‘Ja, herkenbaar. Dimitri vraagt mij ook regelmatig of het misschien mogelijk is om bepaalde kosten op de zaak te boeken. Als ik hem dan vraag om uit te leggen wat er zo zakelijk is aan zijn vliegreis naar Stockholm houdt hij meestal zijn mond.’

Susan huiverde, nu er een wolk voor de zon was gekomen werd het toch wel fris. ‘Ik ga naar binnen.’

Ze liep naar het keukentje en maakte een kop thee voor zichzelf.

Op de gang schoot Els haar aan. ‘Je ziet er vermoeid uit.’

‘Ach, ja Hielke was aan het spoken vannacht.’

‘Hoe gaat het met het Keniaanse avontuur van Dimitri?’

‘Nou volgens mij wel goed. Hij is er best wel druk mee en hij vindt het leuk om die beginnende ondernemers de kneepjes van het vak bij te brengen. Heb je ooit nog wel weer eens iets gehoord van die Jan Janssens?’ Susan zag dat Beau ondertussen weer naar hun kamer liep.

‘Nee, sinds Dimitri zaken met hem doet heeft hij geen contact meer gezocht. Het blijft een beetje een rare man. Hij is charmant maar ook heel eisend en dan hoor je weer niets van hem.’

Susan geeuwde. ‘Vanavond maar vroeg naar bed.’

Toen ze op haar kamer kwam, zag ze dat er alweer twee namen waren afgevinkt op haar lijst. ‘Ja, ik was inmiddels klaar en ik dacht ik help je even. Twee keer geen bijzonderheden.’

Susan keek op de lijst. Ze typte de laatste naam van de lijst in Karakter Holding BV. Het KvK nummer klopte. De straatnaam kwam haar ook bekend voor. Ze zette een vink. De klantacceptatieprocedure was afgerond. Nog een uur te gaan en dan kon ze naar huis. Ze geeuwde en rekte zich uit. Hopelijk hield Hielke zich vannacht rustig.

Toen ze thuiskwam zag ze dag Rick al bezig was met de voorbereidingen van de maaltijd. Wat is hij toch een schat dacht ze. Ze trok haar schoenen uit en plofte op de bank. ‘Hoe was je dag?’ vroeg ze aan Rick.

‘Prima, ik kwam ook nog iemand tegen die jou wel kende.’

‘Bijzonder. Wie was dat?’ Susan kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen.

‘Ik mag niet over patiënten praten. Dat weet je he.’

‘Doe niet zo flauw. Waarom begin je er dan over.’ Rick kwam naar haar toe en gaf haar een kus. ‘Zijn voornaam is Mick.’

‘Ja, die ken ik wel. Die zit bij mij in de vrijdaggroep. Waarom kwam die bij jou?’

‘Zwaar verstuikte pols. Hij was gisteren van de stationstrap gevallen.’

‘Alweer?’ Susan floepte het eruit. ‘Laatst ook al.’

‘Nou, hij is er op tijd bij. Dus ik denk dat hij er geen langdurige gevolgen aan zal overhouden. Ik ga verder met de avondmaaltijd.’ Rick stond op terwijl hij Susan over haar haren streelde.

Jan Wietsma